სიმები

უძილობა დამჩემდა უკვე რახანია, ვწევარ თვალებღია სიბნელეში,  ზაფხულის ქალაქის ხმაური იჭრება შუაღამის ბნელ ოთახში და ლამპიონებიდან არეკლილი, ოთახში შემოჭრილი შუქის ფონზე ჭერს გავცქერი… ან დავდივარ, ღამის ოთხზე, ხუთზე… დავდივარ და მეშინია, ხან რის, ხან რის… c4866b363511d6b1f8727a979e0717baცუდად გახდომის, სიკვდილის, ნდობის გაქრობის, უამრავი პასუხისმგებლობის, ადამიანური თვისებების დაკარგვის… ათასი რაღაცის… დავდივარ ისედაც პატარა, ძალიან პატარა ბინის ორ ოთახში, ისიც არა ჩემში, გალიაში გამოკეტილ ჩიტს ვგავარ… ხან ერთ კედელს, ვენარცხები ხან მეორეს…  კუთხეში ერთი ხატი მიდევს და გავყურებ ხანდახან, ერთადერთი როცა გავხედავ, იმას ვთხოვ  რომ რწმენა არ დამეკარგოს… ამაში დამეხმაროს… ან გონებში წიგნის გმირებს ვეძებ ჩემეული პრობლემებით, ვინც დაძლია, გადალახა, დაამარცხა მსგავსი სირთულეები, ან ფილმის გმირებს, კადრების გახსენებას ვცდილობ და ლამაზი დასასრულის წარმოსახვას… არ ვიცი მსგავსი ვინმეს თუ დამართია, მაგრამ მე ასე ვცდილობ უძილობის გადატანას… გვერდით ოთახში სუნთქვის ხმა ისმის, რა ბედნიერი ვარ ამ სუნთქვის გამო, ჩემს მაგივრადაც სძინავს მგონი და  ეს მამშვიდებს ხანდახან… არ მინდა ეს ხმა ოდესმე გულს სასიამოვნოდ არ მიჩქარებდეს… არ მინდა აქამდე ოდესმე მივიდე… Continue reading

Advertisements

ნიგვზის ნაჭუჭი

სულის სიმწარის განმარტება ჯერ არავის გამოუთქვამს ხომ სიტყვებით?! ან როგორ გინდა გამოთქვა?! როგორ უნდა ჩაატიო ქარბორბალა, წყალი და ცეცხლი ერთად ერთ–ორ სიტყვაში… გულის ნამდვილი, მოულოდნელი გატეხვა პირველად რომ ხდება, სულ სხვა სისასტიკეა ხომ?! იქნებით ჩემზე გამოცდილები… გეცოდინებათ ჩემზე მეტი… ადამიანზე სასტიკი არაფერი შეუქმნია ღმერთს, ღრმად მწამს პანტერა და ლომი უფრო ადამიანია ხშირად, ვიდრე თავად ადამიანი…. ისე უბრალოდ ვტკენთ და შევურაცხყოფთ ერთმანეთს, თითქოს წყლის წვეთი იყოს…

რა უსუსური ხდები ადამიანი როცა საკუთარ თავზე მეტად ხარ დარწმუნებული ვინმეში, როცა მთელ მსოფლიოს შეებრძოლები იმის დასამტკიცებლად რომ “ეს” ან “ის” შენ არ დაგემართება… და როგორი დამცირებული, წერტილისოდენა ხდები, როცა გაიაზრებ, გვერდით როგორ ცალკე მიედინება ათასი სისულელე, რომელიც გონებაში მილიონიდან ერთჯერაც კი ვერ გაგიფიქრებია მთელი შენი შეგნებული არსებობის მანძილზე, ნიგვზის ნაჭუჭში ჩაეტევი გგონია, ისე მაგრად გინდა მოთავდე იქ რომ ვერავინ გაგტეხოს, ვერ გადაგიაროს, ვერ გაგსრისოს… Continue reading

ბროწეულები

დამთვალიერებლები “ზოგჯერ იმდენად საინტერესო რამეებს ხედავენ, რაზეც მეც არ მიფიქრია მუშაობის დროს. რა თქმა უნდა, მხატვრობა თავისუფლებაა, როგორც მხატვრისთვის, ასევე დამთვალიერებლისთვის. მას ყველა საკუთარი გადმოსახედიდან აღიქვამს, ამიტომ სახელებსაც არ ვარქმევ ნახატებს, რომ ამით ჩარჩოში არ მოვაქციო დამთვალიერებელი და არ დაიწყოს იმის ფიქრი, თუ მე რას ვფიქრობდი. მან თავად უნდა დაარქვას სახელი ნახატს. ჩემი პერსონაჟები სხვადასხვა განცდებით არიან, მაგრამ სევდაშიც შეიძლება იმედი დაინახოს ადამიანმა, მაგრამ ამას მხატვარი ვერ უკარნახებს, ეს თავად უნდა იგრძნოს მნახველმა.” – ასე ფიქრობს ერთი არაჩვეულებრივი, ქუთაისელი მხატვარი ირმა კუხიანიძე. მისი ნახატები ფეისბუკზე ვნახე და მინდა თქვენც გაგიზიაროთ, იქნებდა არ იცოდეთ…

მე ჩემი ასოციაციები მაქვს მის ბევრ ნახატზე და ჩემებურად ვხედავ თითოეულს, აკი თავად გვეუბნება თქვენ გადმოხედეთ თქვენი არსებიდანო…

საინტერესოა, თქვენ რას დაარქმევთ?!

27332547_1502769333104910_971542845182644817_n

“ბროწეულები რომ დასკდებიან მე მაშინ გეტყვი როგორ მიყვარხარ, ნისლები როგორც მთას ეხვევიან – მე მოგეხვევი…დამათრობს ალბათ რძისფერი დილა, გავხდები როცა წვიმის პოეტი, ავახმაურებ შენახულ სიტყვებს, მოულოდნელად გეტყვი -მოვედი… როცა სიბნელე გიშრით მოცული, შევერცხლილ მთვარეს ხეზე დაჰკიდებს, როცა ნოემბრის ხმელი ფოთოლი, თავის ბებერ თავს ქარებს აჰკიდებს, როცა ღრუბელი აითქვიფება ცის კაბადონზე, როგორც ზეფირი, როცა წამოვა წვიმა ქალწული ჭექა-ქუხილით, ხმებით მეფურით, მე მაშინ მოვალ… მე მაშინ მოვალ, პირს რომ გახსნიან ბროწეულები, ახლა კი ვდუმვარ… ნუ მემდურები…”

32558642_1991756637524445_51466842216071168_n

“როგორც დედამიწა არ მოკვდება არასოდეს, ისე ერთხელ თავისუფალი არასოდეს დაუბრუნდება მონობას.” – ე. ჰემინგუეი

Continue reading

სოფლის დღეები

აი რაღაცას რომ გულით ინატრებ, დაგეგმავ და მერე უცებ ათასი  მიზეზი გადაგეღობება წინ, ეს ამბავი მჭირს ბოლო თვენახევარია, ხან რა, ხან რა, სამსახურეობრივი თუ პირადი ამბების გამო ვერცერთი შაბათ–კვირა ვერ შევირგე, არადა სასოებით ვგეგმავდი ერთ “უიქენდს” სვანეთში… სურვილი არ გამნელებია, უეჭველად წავალ 🙂

გუშინ კი აჭარის ერთ ძალიან პატარა სოფელში ვიყავი, “გასამანია” ჰქვია, ჩაქვიდან 20 წუთის სავალია, სიმწვანის, ჩიტების ჭიკჭიკისა და მდინარის ხმის იდეალური ტრიოა 🙂 ერთ ადგილობრივ მოსახლეს ხელოვნური ტბა გაუკეთებია ეზოში, მერე ზედ მდინარეზე ერთი ბამბუკის “ქანდარა”, მერე მეორე, მესამე, ბოლოს პატარა სახლიც ჩადგა და ტურისტებიც უხვადა ყავს სტუმრად, განსაკუთრებით საღამოს, ჩვენ შუადღეზე ვიყავით და თითქმის არავინ იყო, დელიკით ტურისტები ჰყავდა წაყვანილი თურმე მაღალმთიან აჭარაში, აქაც უნდა წავიდე აუცილებლად!

IMG_20180708_175309_820IMG_20180708_175427_528

IMG_20180708_175811_244IMG_20180708_175851_685

IMG_20180708_180138_574 Continue reading

სოფელი

img_20180619_131442_7309167711276479784431.jpgამ ფოტომ ბავშვობა გამახსენა, სოფლის გარემო, მწვანე ბალახით, ხეებით და ჰამაკით სავსე ეზოები, ცხელი დღეები, დილით მამლის ყივილი და საღამოს მზის ჩასვლის ყურება რიონის პირზე, ჰორტენზიებმა მეზობლის ჭა გამახსენა, ფერებში გარდამავალი დიდ ბუჩქად შეკრული ჰორტენზიები იმ ჭის გარშემო ყვაოდნენ და მე სულ მიყვარდა მათი ყურება… იმ სახლებს რომელებსაც მე ვიხსენებ კიბეები აქვს, აქ არა, მაგრამ ესეც გავს ერთს… თუმცა ის ასე თავმომწონედ არ გამოიყურება… მაგრამ მერე რა… სითბოთი ამევსო, საამური განცდები გამიცოცხლა, სულ წამიერად იმ ეზოებში გამარბენინა და ის ხალხი დამანახა ვინც იქ ფუსფუსებდა, ზოგი ახლაც ფუსფუსებს მაგრამ დიდობაში ცხოვრების არსებული, უწყვეტად დამღლელი რიტმი მაშორებს ხოლმე იმ ადამიანებს…
ვუყურებ ამ მწვანე მდელოს და ასათიანის ნიკალაზე დაწერილი ლექსის სტრიქონი მახსენდება: “გაეხვეოდა ირემივით მწვანე ბალახში, სოფელში ვეღარ მივდივარ და მეამებაო…” რა საამური იქნებოდა ბავშვობის მეგობრებთან ერთად ნაცნობ ადგილებში სირბილი და ბალახზე წამოწოლა, გვირილებით გვირგვინების დაწნა, საღამოობით ციცინათელებით ტკბობა და დილით ისევ მამლის ყივილი…

რიცხვები

ბავშვობაში დათვლას სანამ ისწავლი მანამდე მაინც იცი რიცხვები, ერთი შენ გეკუთვნის, იცი რომ იმ რიცხვში შენი დაბადების დღეა, სხვებიც იცი, დედიკოს რიცხვი, მამიკოს რიცხვი, და ან ძმა თუ გყავს, ან ორივე, მათი რიცხვებიც იცი და ასე ახლო გარემოში ვინც კი გეძვირფასება იმათიც… მერე დათვლასაც ისწავლი მაგრამ ეგ არაფერია, ეგ ყველამ იცის…pink_hydrangea_flowers_in_vase_table-wallpaper-1600x1200 ის არ ვიცით რომელი ახალი წლის რომელი ჩვეულებრივი დღე გახდება ერთხელაც განსაკუთრებული, სანამ შენს ცხოვრებაში არ შემოუშვებ უცნობ ადამიანებს მათი რიცხვებიანად, ეს შეიძლება იყოს შენი მეორე  ნახევარი, არადა სხვა წლებში მისი დაბადების რიცხვი ერთი ჩვეულებრივი დღე იყო შენთვის, ყველაზე ბედნიერება იცით რა არის? შენ რიცხვს კიდევ ერთი ყველაზე, ყველაზე “შენი” და განსაკუთრებული რიცხვი რომ ემატება, დედა რომ გახდი (ან მამა) ის რიცხვი, ან რომ გახდები… მერე უბრალოდ ვეღარ იხსენებ იმ განცდებს როცა ის რიცხვი კალენდარზე მიწერილი  ჩეულებრივი თარიღი იყო… მერე მეგობრების რიცხვებიცაა, რომ არ იცნობდი და ცხოვრების გზაზე “შემოგიარენ”… ზოგჯერ ბოლომდე გაგყვებიან ალბათ, ხანდახან ვერც… მაგრამ მაინც გახსოვს მათი რიცხვები… სულ ვფიქრობ დილით რომ გაახელ თვალებს და ასეთი ადამიანების რიცხვები პირველივე წამს გახსენდება, ესე იგი ისინი ნამდვილად იყვნენ შენს გულში ან ნამდვილად არიან ახლაც… ხანდახან ისეც ხდება რომ არ იცნობ, არ გინახავს, არც მის სხვა დაბადების დღეებზე ყოფილხარ, წარმოდგენაც არ გაქვს უყვარს თუ არა მისი რიცხვი,  აღნიშნავს თუ არა, რომელი დაბადების დღე ახსოვს ყველაზე ტკბილად ან მისი დაბადების დღის დილას რას გრძნობს ხოლმე, მაგრამ თვალს რომ გაახელ შენ მაინც გახსენდება რომ დღეს მისი დღეა… ესე იგი შენი დღეცაა ცოტათი… Continue reading