ის დღე, როცა ვიღაცას დავაკლდებით

დუმბაძეს აქვს ერთი დიდი სიბრძნე დაწერილი: “ადამიანი ტაძრის კედელზე მოხატული ფრესკა არ არის, რომ ერთ განზომილებაში უმზირო, ან მოშალო… მას ირგვლივ უნდა შემოუარო და იმ მხრიდან უმზირო საიდანაც ლამაზია”…  ორი ბიძა მყავდა, ჰო უკვე მყავდა… ორივე ფრესკასავით ძვირფასები იყვნენ და ქანდაკებასავით ირგვლივ რომ შემოგევლო ყველა მხრიდან ლამაზები… არადა ზუსტად ვიცი გადაივლის დღევანდელი ცრემლთა დენა, გადაივლის დღევანდელი გულის ფეთქვა, განელდება.. არ გაქრება… ჩვენ ყველაფერს ვეჩვევით…ცხოვრება ესააო, ვიბადებითო, ვივლითო, ვისუნთქებთო, ვიცინებთო, ვიტირებთო და მერე ვკვდებითო, ვიცი ეს, ვეთანხმებით და ველით ამ სიკვდილის დღეს, მაგრამ როცა ასეთი ადამიანები კვდებიან, მაშინ საკუთარი სხეულიდან ამოხტომა მინდა, ყველაზე მაღალი და ბასრი ბგერებით კივილი მინდა, რომ ადამიანები არ უნდა კვდებოდნენ, მისნაირი ადამიანები არასოდეს არ უნდა კვდებოდნენ…
Continue reading