სანელებლები და ვნებები

კულინარია ხელოვნებაა… ამაში დიდი ხანია დავრწმუნდი, ჯერ კიდევ მაშინ როცა დედაჩემის ხელები ამქვეყნად ყველაზე გემრიელ და ლამაზ კერძებს ამზადებდა უშუქობის, გაჭირვების და შიმშილის დროებაში… ჩვენ დიდი ეზო გვაქვს და გვქონდა, ორად გაყოფილი – სახლის წინ და სახლის უკან…  წინ ლამაზი ბაღი არის, ხილითა და ყვავილებით სავსე, მწვანე ხასხასა გაზაფხულობით და ოქროსფერი, მწიფე ნაყოფებით დახუნძლული შემოდგომებზე… უკანა ეზო სოფლური ცხოვრების ყველა სიკეთით იყო სავსე , ბოსტანი მწვანილებით, ბოლოკებით, ყაბაყებით და მწვანე ხახვით სავსე, ბოსტნის შემდგომ ეზოში ქათმებით, პერიოდულად კი ბატებით და ახალდადებული თბილი კვერცხებით სავსე… კიდევ უფრო შორს საშობაოდ ნაზარდი ბურვაკი და ხბოს ლამაზი თვალები ჩანდნენ… სულ ბოლოს ნიგვზის, თუთისა და ტყემლის ხეები ჩამწკრივებულიყვნენ…  

11the-hundred-foot-journey

…და როცა დედა დაასრულებდა, მე დაახლოებით ასე ბედნიერი სახით მივართმევდი ხოლმე სხვებს 🙂

ყველაფერი ჯანსაღი, ყველაფერი ახალი, ყველაფერი ქორფა… გემრიელი კერძების მთავარი საიდუმლო დიდ სიყვარულთან ერთად ხომ ესაა… მე არასოდეს არ მიყვარდა ჭამა, არც სამზარეულოში ყოფნა მხიბლავდა, მაგრამ სურნელები მიყვარდა ყოველთვის და დედაჩემის გაკეთებული საჭმელების სურნელს ყოველთვის ათას სურნელში გამოვარჩევ… იმ დროს როცა ოჯახებში მრავალფეროვანი მენიუს ქონა  დიდი იშვიათობა გახლდათ, ჩვენთან მაინც გემოების ზეიმი იყო…
Continue reading

როგორ ვაჯობოთ საკუთარ თავს 2

ჩემი გამოცდილებიდან გამომდინარე,  მინდა ის ძირითადი 20 ნაბიჯი გაგანდოთ, რომელთა გადადგმაც სასურველ მიზნამდე ლაღად და ნერვების დაუწყვეტლად მიგიყვანთ 🙂 თითოეული ძალიან მარტივი და უბრალოა,თუკი ნელ-ნელა ცხოვრების წესად აქცევთ და წონაში კლების პროცესს თავდაჯერებითა და პოზიტივით შეხედავთ, დარწმუნებული ვარ რომ ეს თქვენც გამოგივათ 🙂

აბა გადახედეთ და თქვენი აზრიც გამიზიარეთ… Continue reading

როგორ ვაჯობოთ საკუთარ თავს

რაც თავი მახსოვს ბავშვობაში სულ მაღალი, სუსტი და კაფანდარა გოგო ვიყავი, მამიდაჩემი მოფერებით “წრიპას” მეძახდა, მეგობრები “ყანჩას”, სიმაღლისა და ძალიან წვრილი ფეხების გამო, ჩემი სახლის ეზოდან კი დედაჩემის მუდამ განწირული ხმა ისმოდა : ჭამე, დაღეჭე, გადაყლაპე 🙂 და ასე გრძელდებოდა მანამ სანამ არ გავთხოვდი… მაშინ 17 წლის ვიყავი და 18 წლისას უკვე 2 დღის გოგო მყავდა, ჩემი გახარება და გაღიმება 🙂

ორსულობის პირველ თვეში 53 კგ ვიყავი, სამშობიაროში 72 კგ შევედი და იქედან 65 კგ გამოვედი… და დავრჩი ეს წონა წლების მანძილზე, მას შემდეგ რაც უნივერსიტეტი დავამთავრე და მუშაობა დავიწყე, დაიწყო ჩემი “მჯდომარე” ცხოვრებაც და წონამაც არ დააყოვნა, იმატა და იმატა… საშინელი დეპრესია დამეწყო, არ მომწონდა საკუთარი თავი, აღარ ვყიდულობდი ტანსაცმელს, არ ვიღებდი ფოტოებს, ნაცნობები მეკითხებოდნენ მეორე ბავშვს ხომ არ ელოდებიო, ეს სულ მაგიჟებდა, ვჭამდი და ვტიროდი, ვტიროდი და ვჭამდი… Continue reading