ლამაზი ცრემლები

ყოველ საღამოს ათს რომ წუთები დააკლდება ვემშვიდობები და საწოლისკენ ვუშვებ, ვცდილობ ვაკოცო  და უცებ გამოვიდე, რომ ზედმეტად არ შეეჩვიოს ვინმესთან ერთად ძილს, იმიტომ რომ დადგება დრო, როცა მარტო მოუწევს ამის გაკეთება, ცოტა ხნით თუ დიდი ხნით ამის არჩევანს თავად გააკეთებს… გუშინაც დავტოვე, ტკბილი ძილი ვუსურვე და ოთახში ჩავაბნელე…

საჭმელი უკვე გაკეთებულია, სარეცხი გაფენილი, მისი ჩანთა ჩალაგებული, ჰოდა ჩემი თავისთვის მოვიცალე, მთელი ჩემი საკუთარი სურვილითა და ხელფასით შეძენილი წიგნები დიდ ყავისფერ ყუთებშია შეკრული და ვიცი ჩემსავით მოუთმენლად ელოდებიან ახალი სახლის კედელზე ახალი თაროების დამშვენებას… მხოლოდ ლინდგრების ტომები გვავს გამოსაჩენად და ახლახანს შეძენილი როალდ დალის “მატილდა”… გადავშალე და ვკითხულობ პატარა ჭკვიანი გოგოს ამბავს… შუა კითხვაში ვარ მოგუდული ხმა მესმის, თითქოს კატის კნუტი კნავის… მაშინვე გავედი, დავხედე და წევს თბილ საწოლში და მაინც კანკალებს, ცრემლები ცვივა ისე,  ნოემბრის წვიმის წვეთები რა მოსატანია… გავგიჟდი, გადავირიე, აბა რა დაგემართა, რა გტკივა, რა ხდება? ვეკითხები… ის კი ჩუმად აგრძელებს ტირილს… ვჩუმდები, ველოდები როდის დამშვიდდება… და იწყებს მოყოლას… Continue reading

Advertisements

ზეცის შვილები

მადლობა Tina რომ ეს სასწაული ფილმი გამახსენე შენი პოსტით, ვუყურებ წლების წინ ბავშვობაში ნანახ კადრებს და მაშინდელი და ახლანდელი გრძნობები ერთმანეთს ერწყმებიან… დღემდე ნათლად მახსოვდა ზოგიერთი კადრი, მაშინ პირველად მივხვდი რომ სხვა მრწამსიც არსებობდა ამ ქვეყნად, სხვანაირი დამწერლობა, აღმოვაჩინე რომ თურმე ყველგან არიან ბავშვები რომლებიც მიუხედავად უამრავი გასაჭირისა მაინც გულწრფელები არიან და რომ ადამიანს დიდი სიყვარული და თავგანწირვა შეუძლია…CHILDREN OF HEAVEN

მე არ მიყვარს დიდად ის პათეტიკური რეპლიკები : უი არ გინახავს, სირცხვილი!  არ გაგიგონია?! რა უბედურება!  არ წაგიკითხავს, როგორ შეიძლება?!  მაგრამ ჩემი სუბიექტური აზრით, ეს ფილმი იცით როგორია მეგობრებო (ვისაც არ გინახავთ) ცხოვრებაში ერთხელ მაინც რომ უნდა ნახოს ადამიანმა და განსაკუთრებით ბავშვებმა აი ისეთი…
მახსოვს ერთად ვუყურებდით მე, ჩემი ძმა და ბაბუა, რომელიც ცდილობდა მარტივი და ბავშვური ენით აეხსნა კადრების ყურების პარალელურად ის მრავალმხრივი საინტერესო და მნიშვნელოვანი ფონი რაც ამ ფილმში აღწერილ უბრალო ამბავს გასდევს… ამიტომაც მახსოვდა ალბათ მაშინ განცდილი ემოციები ასე კარგად, ვუყურებდით და გვიხაროდა მე და ჩემს ძმას რომ ერთმანეთი გვყავდა…
Continue reading

ნაცრისფერ დილას საკითხავი

ჩამომიჯექით ფანჯრის რაფასთან, ერთად ვუყუროთ ნაცრისფერ დილას და წვიმის წვეთებს ფანჯრის მინებზე… ბოლო დროს ძველი მოთხრობები მახსენებენ თავს ან ახალი მოთხრობები მიტაცებენ… ქარჩხაძეს ვკითხულობ, ისე მომწონს რომ არც კი მინდა დავამთავრო და გამოწერილი წამალივით ნელ-ნელა ვიღებ და ვკითხულობ… არადა ნათხოვარი წიგნია, სქელტანიანი, მუქი მწვანე ყდით, ისეთი შემოდგომის მწვანეს რომ ვეძახით… პირველი მოთხრობა რომ წავიკითხე, ჩემი ჩანაწერი გამახსენდა დედებისა და შვილების ურთიერთობებზე..
IMG_20151031_094817

“შვილები იგრძნობენ, რომ ელენე მათთვის “ტკბილი დედიკო” იყო და არა ოფიციალური “დედაჩემო”, მოუნდებათ საგულდაგულოდ შენიღბული ემოციების გამჟღავნება, მაგრამ გვიან იქნება და გულ-მუცელი აეწვებათ, რადგან მათი სურვილი, სურვილადვე დარჩება” -ამ ნაწყვეტმა მოთხრობიდან “აბზიანიძეების ოჯახი” ისევ განმიახლა ჩანაწერში აღწერილი ჩემი პირადი ემოციები, ეს ამბავი და ურთიერთობები ზედმიწევნით რეალურია და ეს რეალობა ორჯერ მეტად მტკივნეული…

მთელი ტრაგიზმი იმაშია რომ, შვილები ვაგვიანებთ, ყოველთვის ვაგვიანებთ, ამას ვხვდებით ხოლმე და მაინც ვაგვიანებთ… Continue reading

შეცნობის მსგავსი

ძალიან მინდა გავისიგრძეგანო რომ ყველაფერი რაც მსურს არაა ის რაც მჭირდება…მთელი იმ უსასრულო განცდებიდან რასაც განვიცდი-ხოლმე ინტუიციით ვხვდები რომ მხოლოდ ზოგიერთი “რაღაც” არის ის რაც ჭეშმარიტად მჭირდება იმისთვის რომ ვიცოცხლო და ვიყო ბედნიერი…

მე ვიცი ჩემი სუსტი წერტილი,ეს პრიორიტეტების არასწორად განაწილებაა, რაც თავის მხრივ იმის ბრალია რომ საკუთარი თავს არაჯეროვნად ვიცნობ და ასევე არაჯეროვნად ვცემ პატივს…მე ყველაფერი ერთად მინდა და საერთო ჯამში არც არაფერი გამომდის… Continue reading