რიცხვები

ბავშვობაში დათვლას სანამ ისწავლი მანამდე მაინც იცი რიცხვები, ერთი შენ გეკუთვნის, იცი რომ იმ რიცხვში შენი დაბადების დღეა, სხვებიც იცი, დედიკოს რიცხვი, მამიკოს რიცხვი, და ან ძმა თუ გყავს, ან ორივე, მათი რიცხვებიც იცი და ასე ახლო გარემოში ვინც კი გეძვირფასება იმათიც… მერე დათვლასაც ისწავლი მაგრამ ეგ არაფერია, ეგ ყველამ იცის…pink_hydrangea_flowers_in_vase_table-wallpaper-1600x1200 ის არ ვიცით რომელი ახალი წლის რომელი ჩვეულებრივი დღე გახდება ერთხელაც განსაკუთრებული, სანამ შენს ცხოვრებაში არ შემოუშვებ უცნობ ადამიანებს მათი რიცხვებიანად, ეს შეიძლება იყოს შენი მეორე  ნახევარი, არადა სხვა წლებში მისი დაბადების რიცხვი ერთი ჩვეულებრივი დღე იყო შენთვის, ყველაზე ბედნიერება იცით რა არის? შენ რიცხვს კიდევ ერთი ყველაზე, ყველაზე “შენი” და განსაკუთრებული რიცხვი რომ ემატება, დედა რომ გახდი (ან მამა) ის რიცხვი, ან რომ გახდები… მერე უბრალოდ ვეღარ იხსენებ იმ განცდებს როცა ის რიცხვი კალენდარზე მიწერილი  ჩეულებრივი თარიღი იყო… მერე მეგობრების რიცხვებიცაა, რომ არ იცნობდი და ცხოვრების გზაზე “შემოგიარენ”… ზოგჯერ ბოლომდე გაგყვებიან ალბათ, ხანდახან ვერც… მაგრამ მაინც გახსოვს მათი რიცხვები… სულ ვფიქრობ დილით რომ გაახელ თვალებს და ასეთი ადამიანების რიცხვები პირველივე წამს გახსენდება, ესე იგი ისინი ნამდვილად იყვნენ შენს გულში ან ნამდვილად არიან ახლაც… ხანდახან ისეც ხდება რომ არ იცნობ, არ გინახავს, არც მის სხვა დაბადების დღეებზე ყოფილხარ, წარმოდგენაც არ გაქვს უყვარს თუ არა მისი რიცხვი,  აღნიშნავს თუ არა, რომელი დაბადების დღე ახსოვს ყველაზე ტკბილად ან მისი დაბადების დღის დილას რას გრძნობს ხოლმე, მაგრამ თვალს რომ გაახელ შენ მაინც გახსენდება რომ დღეს მისი დღეა… ესე იგი შენი დღეცაა ცოტათი… Continue reading

Advertisements

ვინც რა უნდა თქვასო…

ძველით ახალ წელს გილოცავთ მეგობრებო  კალანდობას გილოცავთ! მე მიყვარს ეს კალანდობა, ჩემს ბებოს უყვარდა და ტკბილად მახსენდება  ყველას გისურვებთ სიყვარულით, ბედნიერებით, წარმატებებით დახუნძლულ წელს  მეც ვეცდები და თქვენც გისურვებთ რომ მეტი პოზიტივი გაგვეცეს და მიგვეღოს, ერთმანეთისთვის თბილი სიტყვები არ დაგვენანოს, თუ ცუდის თქმას დავაპირებთ, ვაჯობოთ საკუთარ თავს და კარგი ვთქვათ… მეც შემშლია ანგელოზი კი არ ვარ… თუ ვერა საერთოდ გავჩუმდეთ… პირადი გამოცდილებით ვიტყვი რომ როგორც არ უნდა ვმალოთ მაინც ვიგებთ ვინ რას ვამბობთ ერთმანეთზე… ზოგჯერ დამსახურებულად მაგრამ უმეტესად სუბიექტურად და არასამართლიანად… კარგ გოგოობას ვპირდები საკუთარ თავს ამ წელში და ძალიან ვთხოვ უფალს ჩემი ტკბილი ადამიანები ჯანმრთელად და უკლებლივ მიმყოფოს 
ყველას დიდი მადლობა იმ სითბოსთვის რომელსაც მიგზავნით პირად შეტყობინებებში, კომენტარებში, რეალურად მხვდებით ხოლმე და სიტყვებს არ იშურებთ… მათაც დიდი მადლობა ვინც არ შვებით ან ვერ შვებით ამას… არც ისე ბევრი ხართ მაგრამ გეტყობათ ეს “დამალობანა”… თუ ვინმეს რაიმე გაქვთ სათქმელი ან გაინტერესებთ ხოლმე ჩემი პირადი ცხოვრება მე მომმართეთ სჯობს… სხვები ვერ გაგცემენ გულწრფელ პასუხებს… მაგრამ ვშიშობ სულაც არ გჭირდებათ გულწრფელი პასუხები, ისე უფრო გირჩევნიათ..
მადლობა ახლობლებო და შორეულებო, ყველას მადლობა ვინც ჩერდებით ხოლმე, ჩემს ფოტოებს ათვალიერებთ, ჩემს ნაწერებს კითხულობთ და ღიმილით “ჩასქროლავთ” მერე…
შეიძლება ყოველ დღეს მოურიდებლად ჩახუტებით და მოფერებით ატარებდე იმ კაცთან რომელიც ყოველ კედელზე ძლიერი, თვალით დაუნახავი კედელია ჩემთვის მაგრამ სხვები იტყვიან რომ რა საჭიროა ეს “სიყვარულობანა” ამდენი წლის მერე… სანამ ვისუნთქებ არ მომბეზრდება ვეფერო და ყველა განძზე დიდი განძია მისი ნათქვამი ყველა “მიყვარხარ”… რაც გინდათ ის თქვით ვდრარდობდი და ამ წელში აღარ ვიდარდებ… შეიძლება ერთი შვილი გყავდეს და არ ჩერდებოდეს დამრიგებლური სწავლება და მისთანები… მაგრამ ნუთუ არავის გაგჩენიათ კითხვა განსჯის მაგივრად იქნებ “ფეხებზემკიდიობა” კი არა სხვა სერიოზული მიზეზები მაქვს ამ ჩემი შვილის დედისერთობის?! არის რაღაცეები რასაც ვერ იტყვი და ვერ იყვირებ, მაგრამ მერე რა… არც ამას ვიდარდებ ახალ წელში… ვინ იცის ეს წელი რას ან ვის მაჩუქებს…  შეიძლება მუშაობდე თავდაუზოგავად კვირაში 6 დღე, ზოგჯერ ზედმეტ საათებს, შეიძლება 2 დღეში მოიარო 4 ქალაქი და ღამით მაინც არ დაგეძინოს დაუსრულებელი საქმის გამო… მადლობა რომ ამას სამსახურში მაინც ხედავენ… თუმცა ვიღაცეებმა შეიძლება გიწოდონ ზარმაცი და სულელი… რა საჭიროა ამდენი წყვალება როცა შეგიძლია ქმარმა გარჩინოსო…ჩემი ქმარი კი ახლა და ამ ასაკში იმდენ რამეს და ისეთ რამეებს აკეთებს ხალხი ბერდება და ვერ ასწრებს, მადლობა რო ის ხედავს ჩემს გვერდით დგომას და ყველაზე მეტად მიფასებს ჩემს შრომასთან ერთად.. მე კი ისევ გავაგრძელებ ისევ ისეთ რეჟიმში მუშაობას იმიტომ რომ მყავს ერთი-ორი ვისაც ამის დანახვა შეუძლია!
შეიძლება შენს მომავალ ჩანაფიქრებს უზიარებდე, დასახულ გეგმას ანდობდე, შენს გადასადგმელ ნაბიჯებზე ესაუბრებოდე და ელოდებოდე რომ გეტყვიან შენ ყველაფერს შეძლებ, სცადე, მოინდომე, უფლის წყალობით გამოგივა! არა, ისინი ალმაცერად გადმოგხედავენ, მერე გავლენ და დაიწყებენ საუბარს როგორი არარეალური გეგმები გაქვს, როგორ ზედმეტი გინდა სულ და როგორ არაფერი არ გაკმაყოფილებს… მაგრამ მე მჯერა რომ ჩვენ ყველაფერს შევძლებთ…  რწმენა, ჯანმრთელობა და ერთმანეთის იმედი გვეყოფა ჩენი შვილის მოციმციმე თვალებთან ერთად  შეიძლება ვერ ყიდულობდე ბევრ თვალისმომჭრელ ნივთებს აი ისეთებს ვიტრინიდან რომ შემოგცინიან მაგრამ სამაგიეროდ იხდიდე წლობით ვალს რომ საკუთარი ჭერი გაგაჩნდეს… ბევრს ეს ყველაფერი აქვს ხოლმე და არ იციან რამხელა ძალა და ენერგია ჭირდება ამას.. არ იციან რა მწარე და თან რა ტკბილია შენი ნაწვალები… სამაგიეროდ იტყვიან რომ უაზრო იქცევი… მერე რა… არც ამაზე ვიდარდებ ამ წელში…
შეიძლება იჩენდე პატარა ყურადღებას, არ ტოვებდე შანსს რაღაც კარგი უთხრა, რაღაც აჩუქო, რაღაცით ასიამოვნო, სხვამ შეიძლება საერთოდ დაივიწყოს, საერთოდ უგულვებელყოს და საჭიროდ არ ჩათვალოს ეს ყველაფერი, მაგრამ მერე რა, შენსას მაინც არასდროს დაინახავენ

Continue reading

შემოდგომის გერმანული ზღაპარი – 2

როცა დღევანდელივით ნაცრისფერი დღეებია, მაშინ მუდამ იმ იშვიათ გამორჩეულ დღეებზე ვფიქრობ როცა ჰაერში ბუმბულივით ვფარფატებდი დადებითი ემოციებისგან…

ვუყურებ ამ ფოტოებს და ვფიქრობ, რამდენი რამაა სანახავი ამ დალოცვილ დედამიწაზე?!

ვერ გაგაოცებთ რომ გითხრათ კიდევ მინდა–თქო, ხომ?! დიახაც, კიდევ მინდა, სხვა ადგილებში, სხვა ქვეყნებში, სხვა კუნჭულებში, სხვა ქუჩებში ვიხეტიალო ისეთ არაჩვეულებრივ მეწყვილეებთან ერთად აქ რომ მყავდა… მინდა ვიხეტიალო და   მოგონებების ხურჯინი პირამდე ავავსო…. ❤IMG_20171102_225124_866IMG_20171102_225153_084IMG_20171102_224533_563IMG_20171102_225308_990IMG_20171103_010941_523 Continue reading

შემწვარი მწვანე პომიდვრები

იმ ფილმზე უნდა მოგიყვეთ, რომელიც ამერიკელი მწერლის ფენი ფლეგის წიგნის მიხედვით გადაიღეს და ეჭვი არ მეპარება რომ წიგნი “შემწვარი მწვანე პომიდვრები” კიდევ უფრო კარგი იქნება ვიდრე ფილმი, მიუხედავად იმისა რომ მშვენიერი 120 წუთი გავატარე ერთ ჩვეულებრივ საღამოს, როგორც ამბობენ ფილმის სიუჟეტში მცირეოდენი ცვლილებები შეუტანიათ თუმცა რაა შეცვლილი ამას წაკითხვის შემდეგ ვნახავთ, იმედია ქართულადაც თარგმნიან ერთ დღეს…

მანამდე კი რას აღარ ნახავთ ამ ფილმში, ფემინისტური შეხედულებების სიმრავლეს, მეგობრობის კიდევ ერთ  მაგალითს, ძლიერ სიყვარულს, ცრემლებს  გასაჭირსა და ლხინში, ძალადობის მარწუხებს, კაცობრიობის ერთ–ერთ სამარცხვინო ლაქას – რასიზმს, ოჯახური კრიზისების დაძლევის გამუდმებულ მცდელობებს, უყურადღებობისაგან სასოწარკვეთfried-green-tomatoes-at-the-whistle-stop-cafeას, ზედმეტი კილოგრამებით გამოწვეულ ბრაზს, სიბერეს თეთრი ჭაღარა თმებით, უიმედობას რომელსაც ისევ იმედი ენაცვლება, სამზარეულოდან გამოყოლილ გემრიელ არომატებს, პატარა კაფეს ფანჯარასთან მიდგმული მაგიდებით, სადაც ყველა ერთმანეთს იცნობს, გულწრფელ ღიმილს, საიდუმლოს შენახვის წმინდა რიტუალს… ეს ყველაფერი ერთადაა მოქცეული საავადმყოფოში მყოფი მოხუცი ნინის მოყოლილ ისტორიაში, რომელსაც ეველინს უზიარებს… Continue reading

მელოდი

ძალიან ბევრი წიგნი იწერება და მრავალ ენაზე ითარგმნება შეზღუდული შესაძლებლობების მქონე ადამიანებზე, ბავშვებზე, მათ ხედვებსა და სამყაროზე. ზოგი ნაკლებ პოპულარულია, ზოგერთმა კი უკვე  დაიკავა კუთვნილი ადგილი მკითხველის გულსა და გონებაში.

IMG_20170617_233147_067ამ უკანასკნელთა კატეგორიას მიეკუთნება უამრავი ჯილდოს მქონე, ცნობილი ამერიკელი საბავშვო მწერალის,  შერონ მ. დრეიპერის “გონების მიღმა”.  წიგნი გვიამბობს 11 წლის შეზღუდული შესაძლებლობების მქონე მელოდი ბრუკსის განსხვავებული ცხოვრების შესახებ. აღსანიშნავია რომ  თავად მწერალს ჰყავს ქალიშვილი რომელსაც ცერემბრალური დამბლა აქვს და მისთვის უცხო არაა მისივე შექმნილი გმირის ამბავი.

მელოდი თავად გვიყვება ყველაფერს იმაზე თუ როგორი რთულია ცხოვრება მაშინ როცა დამოუკიდებლად გადაადგილება და ჭამა არ შეუძლია ადამიანს, რა ძნელია არსებობა მაშინ როცა შიგნიდან უამრავი სიტყვა და ფრაზა გიდუღებს გულს და ერთსაც კი ვერ წარმთქვამ, შესაბამისად ურთიერთობებიც ძალიან მწირია მის ყოველღიურობაში. უსმენ მელოდის და თან ჩაფიქრებული ხარ და თან ხალისიანი, ის ყოველგვარი სიბრალულისა და ცრემლების გარეშე გესაუბრება, თავს არ გაცოდებს პირიქით უნდა რომ არ შეგებრალოს, უნდა თანასწორ პიროვნებად აღიქვა და  მისი ცოდნა და სიცოცხლის წყურვილი შეიცნო.

Continue reading

ქალთა სახეები

ქალები ძალიან სენტიმენტალურები ვართ, ამაზე ალბათ ყველანი ვთანხმდებით, უბრალოდ ზოგნი ხშირად ავლენენ მსგავს ემოციებს და განცდებს, ზოგნი კი იშვიათად… თუმცა ყოველ ჩვენგანში ცხოვრობს  ორნაირი არსება: სუსტი და ძლიერი, გააჩნია მონეტას რომ ჰაერში ავისვრით რომელი მხარით დავარდება ჩვენს წინ…

ყოველთვის მიჩნდება განცდა როცა წიგნს ვკითხულობ,  ფილმს ვუყურებ, ან კიდევ მეტიც როცა ჩემს ირგვლივ მყოფ სხვა ქალებს ვუყურებ, რომელი ვიქნებოდი მე, მე რომ არ ვიყო?!

ჰოდა ამ ფიქრებმა გადამაწყვეტინა ისეთ ქალებზე დამეწერა რომელთა სახეებმაც ჩემში ძლიერი შთაბეჭდილება მოახდინა, ფილმებით დავიწყებ, წიგნებით და მწერლებით გავაგრძელებ, ბოლოს კი ჩემს გვერდით ახლა ან ადრე მცხოვრებ ქალებზე მოგიყვებით… ყოველ შემთხვევაში მე ასეთი ჩანაფიქრი მაქვს…

ჰოდა  დღეს ფილმებში განსახიერებული ქალთა სახეები იყოს, რომლებთან ერთად ვიცხოვრე და განვიცადე იმდენი წუთი, რამდენიც  ფილმები გაგრძელდა… მამაკაცებს ხშირად უკვირთ რატომ იწვევს ჩვენში ცრემლებსა და სხვა განცდებს ფილმები, იქ ხომ ყველაფერი მონაგონია?! მე კი ზუსტად ვიცი რომ კვამლი უცეცხლოდ არ ასებობს და თუ რომელიმე მწერალს, სცენარისტს, რეჟისორს მოუნდა შეექმნა ის სახე რომელიც შექმნა იმათ უკან აუცილებლად იმალება პროტოტიპები… მხოლოდ მათი კი არა ჩვენიც,  როცა ვუყურებთ ხომ გაგხსენებიათ რომელიმე გმირის გაცნობისას რომ მსგავსი ქალი შენს გვერდით ცხოვრობს, ან მონაყოლი გსმენია მსგავსზე…8-2

არც მიფიქრია ამაზე დამეწერა, სანამ ბოლოს ნანახმა ფილმმა არ ჩამაფიქრა, ქეით უინსლეტის განსახიერებულმა მკერავმა ქალბატონმა უზომოდ მომნუსხა, ძლიერი ფილმია, რთული სიუჟეტით, მსუბუქი გადაღებით, ლამაზი კოსტიუმებით და სავსე სიამაყით… Continue reading