კვირა დღე

ხანდახან ძალიან მძაფრად ვგრძნობ კვირა დღეების ჯადოსნურობას… სიკეთეებით, ღიმილებითა და ჩახუტებებით სავსე კვირა დღე მქონდა, საყვარელ ადამიანებთან ერთად წვიმიანი, ცივი დღის გატარება, ყოველგვარი ნაცრისფერისა და უღიმღამო ემოციების გადავიწყება, ფორთოხლისა და ლიმნის არომატით გაჯერებული, საკუთარი ხელით მომზადებული კექსის დაგემოვნება მეზობლის მოხუფული, ზამთრისთვის შენახული კომპოტის თანხლებით, ძველი ამბების გახსენება, ახლის მოყოლა, ერთ ოთახში ჩვენი შვილების ჟრიამული და ანთებული თვალები, რა უნდა გინდოდეს ამაზე მეტი კვირა დღეს ადამიანს?! Continue reading

საკუთარი ოთახი

მეგობარს ვუყვებოდი გუშინ, თუ როგორი ოთახი მქონდა ბავშვობაში… ოთახი რომელსაც ჩემს ძმასთან ვიყოფდი… დიდი არა, მაგრამ გრძელი და მყუდრო იყო, ორი ყვითლად შეღებილი ფანჯარა ჰქონდა და გარედან მზის ფორმის გისოსი…ამ ფანჯრებიდან დილაობით ოქროსფერი მზე შემოგვანათებდა და გვაღვიძებდა…ამ ფანჯრებიდან ჩანდა ჩვენი ფართო მწვანე ეზო…

ჩვენი ხე-გამოკრული და მყუდრო ოთახი თვისობრივად ორად იყო გაყოფილი, მარცხენა მხარეს ჩემი საწოლი იდგა პატარა ტუმბოთი, მარჯვენა  მხარეს ჩემი ძმის.  მარცხენა ფანჯრის წინ ჩემი სამუშაო ხის მაგიდა იყო წიგნებითა და პატარა ლარნაკით, რომელშიც ნაირნაირი პასტები და ფანქრები მეწყო, მარჯვენა მხარეს ჩემი ძმის მაგიდა, ერთი-ორი წიგნითა და რვეულით, ამ მაგიდებზე მამიკოს მოტანილი მინები გვედო რომელიც მე ავიჩემე მხოლოდ იმიტომ რომ ბებოს ედო მინა მაგიდაზე სამსახურში, იმ მინის ქვეშ სხვა მნიშვნელოვან ჩანაწერებთან ერთად გაზეთიდან ამოჭრილი ნოდარ დუმბაძის სურათი და ვიღაც უცხო თეთრ ფორმაში გამოწყობილი მეზღვაურის სურათი ედო…ჩვენი მაგიდების წინ კედელზე გაკვეთილების   ცხრილი და ორიოდე ხატი გვეკიდა… სულ მაღლა ბაბუას ნაქონი ვარდისფერი საათი, საერთოდაც ამ ოთახის მობინადრეები ადრე ბებია და ბაბუა იყვნენ, მერე ჩვენ შევსახლდით, ძველებური დიდი კარადა იდგა სარკით, იმ სარკეში სულ ვიპრანჭებოდი, კარადაში ჩემს ტანსაცმელებთან ერთად ჩემი ძმის ავლადიდებაც ეკიდა და ქვემოთ ბნელ კუნჭულში პატარა თეთრი ფეხსაცმელები ეწყო, ბებიას ნიშნობის დროს რომ ეცვა… მამაჩემი ამ ფეხსაცმელებს კარგა ხანს ინახავდა…მე კიდევ სულ კონკიას ბროლის ფეხსაცმელს მაგონებდა და ვინ იცის რამდენჯერ ჩამიცვამს და კაკუნ-კაკუნით მივლია ჩემს პატარა ოთახში… Continue reading

დილის განწყობა

ზაფხულის დილის განწყობა ყოველთვის სულ სხვაა, მით უფრო თუ მზიანი დილაა, ნათელი და თბილი… და კიდევ უფრო საოცარია თუ ამ დროს ზღვისპირა ქალაქში ცხოვრობ… მე ბათუმი არ მიყვარს, არც აქაური ვარ და არც არაფერი მაკავშირებს ამ ქალაქთან, უბრალოდ აქ ვცხოვრობ, ვამბობ რომ დროებით მაგრამ ამასობაში უკვე 3 წელი მიილია… მაგრამ ამ ქალაქისადმი ჩემი ინერტული დამოკიდებულება ხელს არაფრით არ მიშლის იმაში რომ მისი სილამაზე აღვიქვა, ზღვის მონაბერი ჰაერით დავტკბე და ხანდახან დილაობით ზღვისპირა ბილიკზე ვირბინო, თან ვივარჯიშო და თან ვიფიქრო ამ ქალაქივით ლამაზ მომავალზე… თუმცა ზუსტად ვიცი რომ აქედან გადაბარგების შემდეგ აქაურობაც მომენატრება და ზღვისპირიც… მაგრამ მანამდე ვფიქრობ კიდევ ბევრი დროა… Continue reading

არასაბავშვო ძილისპირული ფიქრები

კვირა საღამოა… როგორც ყოველთვის მარტოობის, სიჩუმის, სიწყნარის საღამო… ისე მივეჩვიე ასეთ მარტოობას რომ ხანდახან მეშინია, რომ ვერ გადავეჩვიო?! ზოგჯერ სიჩუმეს სიმშვიდე მოაქვს, სიმშვიდეს სიწყნარე, მაგრამ ხანდახან ეს სიჩუმე ძალიან გვაშინებს ხოლმე.. შიში კი თავის მხრივ უამრავ ემოციებს აღძრავს ჩვენში, იმ ემოციებს, მთელი ძალებით რომ ყველაზე ბნელ კუთხეში ვმალავთ…

ზოგჯერ ძალიან ლამაზად ღამდება და დილაც ლამაზად თენდება, ცაზე ვეებერთელა ყვითელი მზე ამოცურდება და გული თავისთავად ღიღინებს ბავშვობაში ნასწავლ მისალმებას, “მზეო მზეო ცხრათვალა, ვის უცინი ვისა?”… და ისიც მზის სხივებით გპასუხობს “შენ გიცინი პატარავ, დილა მშვიდობისა!”

მაგრამ… Continue reading

ჩემი შემოდგომა…

შემოდგომის დღეებმა სრულიად დამიმონა… წვიმიანმა ამინდებმა მზე მომანატრა და შეწყვეტილი ვარჯიში, მიზანი დასახული მაქვს მაგრამ როგორც ყოველთვის ამ მიზნისკენ მიმავალ გზას ბევრჯერ ავცდი (ავცდები)… ადამიანს უნდა ჰქონდეს ნებისყოფა!!! ეს ჭეშმარიტებაა, მაგრამ როგორ უნდა შეინარჩუნო მუდმივად ნებისყოფა და როგორ არ უნდა დაკარგიო მოტივაცია???  აი ეს რთული ამბავია…

240425-130RPQ11363

ოცნებებში ვცხოვრობ… საერთოდაც როცა შემოდგომა დგება ჩემს არსებას ოცნებები სტუმრობენ და გაზაფხულის მზის ამოსვლამდე არ მტოვებენ…  დიდი დროა მანამდე მაგრამ ეს დრო შარშანაც გავძელი, შარშანწინაც, იმისწინაც და რავიცი იმედია ახლაც გავძლებ… Continue reading

დასვენების ერთი საამური დღე…

როცა კვირაში ერთი დასვენების დღე გაქვს და ისიც იცი რომ ხელში “შემოგადნება”, ყველაფრის მოსწრებას სწორედ იმ საამურ დღეს ცდილობ…

Shells

ახლა ზაფხულია და ათასი თავგადასავლის დრო, მაგრამ მე მაინც ძალიან პენსიონრულად ვისვენებ ხოლმე ჩემს საფიცარ დღეს, ძალიან მშვიდად და ლამაზად გავატარე ეს შაბათი, ჩემი გოგო რომელიც გიჟდება ზღვაზე დილიდანვე მოემზადა, ჩაიცვა თავისი სუპერ საყვარელი საცურაო სამოსი მთელი თავისი საზღვაო აღჭურვილობები მწყობრში მოიყვანა და გავეშურეთ ზღვაზე… არ ვიცი რომელი უფრო გულწრფელადაა ნათქვამი ჩემგან მაგრამ მე ზღვა არ მიყვარს, ან მთელი რიგი მიზეზების გამო  არ მინდა რომ მიყვარდეს! თუმცა უდაოდ სასიამოვნოა ჩემთვის მამიკოს და შვილიკოს ზღვის ტალღებთან თამაშის ცქერა… მთელი გრძნობით ერთობიან და ხალისობენ… უსასრულოდ შეუძლიათ ზღვაში ცელქობა, მაგრამ ჩემი წუწუნი მაინც აკეთებს–ხოლმე თავის საქმეს და ყოველთვის დროულად მოვდივართ…ხალისი არც წამოსვლისას გვტოვებს და გზად  ცოტა ნიჟარებს ვაგროვეთ ჩვენი გამჭირვალე ლარნაკისთვის, რომელშიც გამხმარი, ნაირფერად შეღებილი ყვავილები გვიწყვია… Continue reading