როგორი იყო ჩემი გაზაფხული?!

დარწმუნებული ვარ ბავშვობაში ერთხელ მაინც დაგიწერიათ თავისუფალი თემა “როგორ გავატარე ზაფხულის არდადეგები” რა თქმა უნდა მეც! ჰოდა იმდენი ხანია აქ არ შემომიხედავს გადავწყვიტე ჭკვიანი მოსწავლესავით დავბრუნდე და ამჯერად ჩემი გაზაფხულის შესახებ გიამბოთ.

სამსახური და მუშაობა თავისთავად იგულისხმება ამ ყველაფრის ფონად, ვერც კი წარმომიდგენია ის დღე როცა სამსახური არ მექნება, მიუხედავად დაღლილობისა და სტრესისა მე სახლში ჯდომით სიამოვნების მიღება არა მგონია მომეწონოს, ეს ბოლოს როდის იყო სულ დამავიწყდა,  5 წლის წინ პირველ მაისს მივედი  სამსახურში და დღემდე იქ ვარ…

მაგრამ პირველ მაისამდე გაზაფხულის 2 თვეა, მარტი და აპრილი.

თებერვალში მეგობრის მიერ შემოთავაზებულ აქციაში მივიღე მონაწილეობა და მარტშიც გავაგრძელე აქტიურად, უნდა გითხრათ რომ საოცარი აღმოჩნდა წიგნების გაჩუქრების აქციაში ჩართვა… IMG_20170224_171758_765ჩემი ნაყიდი წიგნი რომ შევფუთე გულში გავიფიქრე, ნეტავ მოეწონოს და უბრალოდ მოვალეობის მოხდა არ გამომივიდეს-თქო…მადლობის წერილი რომ მომივიდა სიხარულით გული ამიჩქარდა,  აქამდე  გამომყვა  ეს დადებითი ემოციები ყოველდღე მომდიოდა წიგნები უცხო ადამიანებისაგან ულამაზესი სანიშნეებითა და ბარათებით, ყურადღებიანი გამომგზავნის ხელი ეტყობოდა თითოეულს  ბევრჯერ გამიგონია კითხვა რატომ უნდა ვიკითხოთ წიგნები?!  ეს “უნდა” ცოტა უხეშად ჟღერს მაგრამ მაინც ვიტყვი –  იმიტომ რომ სიკეთე და სიყვარული ვისწავლოთ, ცოტათი უფრო კარგები გავხდეთ ვიდრე ვართ, პოზიტიური ფიქრებითა და აზრებით ავივსოთ, სხვისი გამოცდილების შესახებ გავიგოთ, მეტი ვიაზროვნოთ!    საჩუქრად მომივიდა: Continue reading

Advertisements

გამარჯობა და მადლობა

IMG_20160229_153144გაზაფხულის მშვენიერი დილა გათენდა, დიდი ხნის წვიმიანი დღეების შემდეგ მზემ გამოანათა, მოვდიოდი დილის ქალაქში და ათას რამეზე მეფიქრებოდა… მართალია წელს გაწერილი გეგმების შესრულებამდე ჯერ–ჯერობით ნელ–ნელა მივიწევთ წინ მაგრამ არა უშავს, რაღაცნაირად იმედით ვარ სავსე, რომ ყველაფერი გამოსწორდება და ისე იქნება როგორც ჩავიფიქრეთ, მართლა არ ვიცი ასე ოპტიმისტურად რამ განმაწყო მაგრამ ჩემს ირგვლივ იმდენნაირი ამბები ხდება, იმდენნირ გაჭირვებასა და სირთულეს უძლებს ადამიანები, უფლებაც კი არ მაქვს რომ უმადური ვიყო იმ დღეების რომლებსაც მე ერთნაირს, უღიმღამოს და არაფრის მომცემს ვუწოდებ ხოლმე… ეს ბოლო დროა ვიღვიძებ და უნებურად გავიფიქრებ ხოლმე მადლობა უფალო რომ ჩემთვისაც გათენდა, რომ არაჩვეულებრი ოჯახი მაქვს, ყველა ვინც მიყვარს ჯანმრთელი და კეთილი მყავს, რომ დილით სადღაც მიმეჩქარება და ვიღაცეებისთვის საჭირო ადამიანი ვარ,  მადლობა რომ ვხედავ, მესმის და ვგრძნობ..

ამ ცხოვრებაში რამოდენიმე ჯადოსნური სიტყვა არსებობს ჩემთვის, მათ შორის ყველაზე მნიშვნელოვნად ორს ვთვლი: “გამარჯობას” და “მადლობას”… ცხოვრება რომ მათემატიკურ მაგალითს გავდეს ძალიან მარტივად იქნებოდა ჩემი აზრით ყველაფერი: “გამარჯობა”+”მადლობა”= “ლამაზ ადამიანურ ურთიერთობებს”…

ასე რომ, მოდით თავიდან დავიწყებ ამ პოსტს… Continue reading

ფოთლებსა და ადამიანებზე

ბოლო დღეებია იგრძნობა რომ გაზაფხულდა, დათბა და დილით სამსახურში ფეხით დავდივარ–ხოლმე, ძალინ ბევრი რამის განცდა და დანახვა შეიძლება დილით ქუჩაში, ყველას ფანჯრები ფართოდ გაუღიათ,  მზის შუქს ხარბად იჭერენ და ნესტიან ოთახებს ამზეურებენ, ზოგს თეთრეული გამოუფენია, ძველებურად დაჩითული სარჩულებით, ბებიაჩემს მახსენებს და მის ნაჭრებს, ვიღაცეები სარეცხს ფენენ, ერთ ქალს ზუსტად 10 პატარა და 2 დიდი პირცახოცი აქვს გაფენილი ლამაზად, ყველა იასამნისფერია და ერთნაირი…მაღაზიებიდან ახალი პურები გამოაქვთ პარკით, ზოგიერთს ფუნთუშებიც, ჩქარა მიდიან, ალბათ შვილებსა და შვილიშვილებს საუზმეზე გემრიელად მირთმევა რომ არ დაუგვიანდეთ… კატები სადარბაზოებიდან გამოიპარებიან და მზის გულზე ნებივრობენ,  ზოგიერთები კიდევ თავიანთ საყვარელ ძაღლებს ასეირნებენ, ჩემმა მეზობელმა იცოდა ასეთ ძაღლებზე თქმა ჩემზე ბედნიერად ცხოვრობენო, მაწანწალებს რომ გახედავდა კიდე გულს იმშვიდებდა,   ჩემზე უარესადაც ყოფილანო …  ყველას და ყველაფერს თავისი უწერია ამქვეყნად, თუ კარგად მახსოვს გამსახურდიას უწერია “ზოგ კაცზე იტყვიან გარდაიცვალაო, ზოგზე მოკვდაო, ზოგზეც კიდევ ჩაძაღლდაო”…

DSC_0167

დავდივარ  ქუჩებში, თუ ოდნავ მაღლა ავიხედავ  გამწვანებული ხეების ფოთოლთა შრიალს ვუსმენ და ვხედავ, თუ თავი დავხარე ნაცრისფერ ასფალტზე აქა–იქ ჩამოვარდნილ რამოდენიმე საწყალ ფოთოლს ვხედავ ხოლმე… ეს ფოთლები ახლა იმ ხის ტოტებზე უნდა კიაფობდნენ მაგრამ აღარ დაუდგათ გაზაფხული, ან თუ დაუდგათ ძალიან მოკლე… წამის მეასედში ჩნდება ასოციაციები, ეს ასფალტზე მისვენებული ფოთლები ადრეულად წასულ ადამიანებს მახსენებს…ასე არ ამბობენ?! Continue reading

15 მცნება ჩემნაირი პესიმისტისათვის!

IMG_20160217_100823-1ცოტა ხნის წინ თბილისში ვიყავი მივლინებით, ჰოდა წარმოიდგინეთ მთელი დღის მუშაობის, ფეხზე დგომის და დაღლილობის ფონზე, საღამოს 10–ზე  ვარ მანქანაში მოკალათებული და ველოდები როდის წამოვლენ ჩემები და როდის მივესვენები საწოლზე ისე რომ შეიძლება ვერც გამაღვიძონ… მოკლედ  ბნელა, გარედან  ლამპიონების შუქი ანათებს, ქუჩაში საშინელი ხმაურია და მე განვიცდი რაღაც სასიამოვნოს შესრულებული საქმეების გამო და მაშინებს ახლები, დაღლილს და დაცლილს მგონია აღარაფერი გამომივა… მერე ვხვდები რომ გამომივა, აუცილებლად გამომივა, ყველაფერი არა მაგრამ ბევრი რამე კი! უცებ გადავწყვიტე საკუთარი მცნებები დამეწერა, რომელთა შესრულებას ხანდახან მაინც ვეცდებოდი… ეს მცნებები მეგობრებო ჩემნაირი პესიმისტი და დაღლილი ადამიანებისთვისაა, რომლებისთვისაც ჭიქა მუდამ ნახევრად ცარიელია და არა ნახევრად სავსე… სულ ამას ვფიქრობდი ამ ჭიქის თეორიაზე და ამასწინათ ერთი ძალიან ჭკვიანური დასკვნა ვნახე, თურმე ეს პესიმისტ–ოპტიმისტური ჭიქა არასოდესაა ცარიელი, ის სულ მუდამ სავსეა, ნახევრად წყლით და ნახევრად ჰაერით. აბაა 🙂

მოკლედ ესეც ჩემი მცნებები, ვისაც გაგეღიმებათ, მოგეწონებათ, ეცდებით რომ ჩემსავით ხანდახან მაინც შეასრულოდ, გამიხარდება 🙂 Continue reading

უსათაურო

IMG_20160228_131339ზოგჯერ გადავწყვეტთ რომ ჭკუა უკვე გვასწავლა ძველმა გამოცდილებამ, უკვე გავითავისეთ რომ იმ ამბავში ან იმ შემთხვევაში ან იმ ურთიერთობაში აღარ ღირს საკუთარი თავის გახვევა… მაგრამ მოტრიალდება დრო კალენდრის ფურცლებზე და ისევ იმ ამბებს, შემთხვევებს და ურთიერთობებს ეჯახები და ისევ გგონია რომ ეხლა ნამდვილად ისწავლი ჭკუას… მაგრამ…

გუშინ ერთი კარგი ფრაზა გავიგონე, როცა ვინმეს დადანაშაულებას გადაწყვეტ და თითს გაიშვერ შემოიტრიალე ეს თითი და თვალში იტაკეო 🙂 ჟღერს ცოტა გლეხურად, ვიდრე დიდი მწერლებისა და მოაზროვნეების შემოქმედებაში მაგრამ რა მნიშვნელობა აქვს, შესაკრებთა გადადგილებით ჯამი არასოდეს არ იცვლება, ისეა ესეც სიტყვათა სხვადასხვა წყობა,  მაგრამ ერთი საერთო ჭეშმარიტი აზრი!

ჰოდა რას ვამბობდი, მოკლედ ყველაფერი უნდა გაიარო ადამიანმა, კარგიც და ცუდიც, ბედნიერებისგან ცაზეც უნდა იფრინო და მიწაზეც იხოხო გაჭირვებისგან… უძილობა დამჩემდა ამ ბოლო დროს, იმ ამბებზე, შემთხვევებზე და ურთიერთობებზე მეფიქრება რომლებსაც რაღაც უნდა ესწავლებინათ ჩემთვის მაგრამ ვერადა ვერ ვსწავლობ… აშკარად არ გამოდის ეს ამბავი…  დრო ისეთ უაზრო რამეებში მეკარგება ვდარდობ, აბა ხომ აღარ დაბრუნდება გუშინდელი დღე მაგრამ ვზივარ და ახლა ვფიქრობ რომც დაბრუნდეს გუშინდელი დღე, გუშინწინდელი და იმისწინდელი მეყოფა კი ძალა შევცვალო ის რაც არ მომწონდა ან არ მომწონს…
IMG_20160228_130610მაინც როდის ვხვდებით ერთმანეთს რატომ და რისთვის, ან კიდევ უფრო მეტი რატომ ვშორდებით?! შემოივლიან ჩვენს ცხოვრებაში ადამიანები, ჩამოსხდებიან ცოტა ხნით, რაღაც ამბებს შექმნიან, მოყვებიან, განიცდიან ჩვენთან ერთად, მერე ადგებიან და ან სურვილით ან უსურვილოდ გავლენ, ხან მშვიდად და ხან ფორიაქით…მეტიც ხანდახან ჩვენ ვაიძულებთ იმ ადამიანებს რომ გავიდნენ…  ქუჩის კუთხეში ღია კარიან კაფეს ვემსგავსებით, ხან სულ სავსენი ვართ ხან სულ ცარიელნი…  და როცა მარტო ზიხარ ამ კაფეში ფანჯრის რაფასთან და უზომოდ წვიმს შენს ცხოვრებაში, მაშინ მხოლოდ ერთი რამ გაძლებინებს, იმედი… იმედი რომ შენს ქუჩაზეც მოვა გაზაფხული… ამბობენ შენ უნდა მოიყვანოო ის გაზაფხული, შენ უნდა შექმნაო და გააცოცხლოო მაგრამ თუ კვირტები არ გაჩნდა ხეზე, მერე არ დასკდა და არ გადაიპენტა თეთრად ხეები, ვერც ვერასოდეს ვერ აიძულებ ასე მოიქცეს… მარტო ვერაფრით შექმნი ბედნიერებას, ბედნიერებას სჭირდება ჰაერი რომ ისუნთქოს და წყალი რომ იცოცხლოს, ბედნიერებას სჭირდება ფესვები რომ მყარად იდგეს და გაიზარდოს, ნელ–ნელა გაიზარდოს… ბედნიერებას სჭირდება კვირტები რომ გალამაზდეს, გაცოცხლდეს და გამრავლდეს… და რაც არ უნდა ეცადო ვერაფრით გაზრდი ბედნიერების პატარა ნერგს დიდ ნაყოფიერ ხედ თუ კი არ მოხვდა საჭირო გარემოში… ყველა სხვა შემთხვევაში ის უბრალოდ ჭკნება… იძარცვება… ხმება…

სიყვარულისთვის ეს ცხოვრება ისე ცოტაა…

***

“სიყვარულისთვის ეს ცხოვრება ისე ცოტაა,

უშენოდ ფლანგვა ამ დღეების ალბათ ცოდვაა…”

ეს სიტყვები  არ ვიცი ვისია, გაგრძელება დიდი არაფერი აქვს მაგრამ გუშინ ვნახე  ჩემი ბავშვობის დღიურში როგორ ლამაზად მიწერილი მქონია წლების წინ ერთი ადამიანისთვის და ვინაიდან ჩემს ცხოვრებაში რაც თავი მახსოვს სულ ის კაცია, ბედნიერი ვარ რომ დღესაც იგივე განწყობით შემიძლია ამ სიტყვების მიწერა… მაშინაც შორს იყო და ეხლაც შორსაა…

***

მარტოობაშიც არის რაღაც კარგი, სულ შენს თავს ესაუბრები, ესაუბრები ესაუბრები,  ფიქრების დიდი მდინარიდან ხან ერთ ნაპირზე გადახტები ხან მეორეზე, ხან დაილექება და კამკამა ხდება ეს ფიქრების მდინარე ხან აიმღვრევა და გაშავებული რიონივით აბობოქრდება… ხან ლამაზ მომავალზე ოცნებობ და ხან დაუბრუნებელი წარსული გედარდება… ისეთი როგორიც არის და იმის ტკივილი რომ ვერაფერს ვერ შეცვლი რაც იმ წარსულში დარჩა დიდ ტკივილს გაყენებს… და ხარ ასე მურმანის ეკალივით გაჩხერილი ამ წარსულსა და მომავალს შორის აწყმოს მარწუხებში… ეს კიდევ ერთი მინაწერი ბავშვობის დღიურიდან…

“იქედან აქეთ – რამხელა გზაა,

აქედან იქეთ – აღარაფერი”… Continue reading