ბროწეულები

დამთვალიერებლები “ზოგჯერ იმდენად საინტერესო რამეებს ხედავენ, რაზეც მეც არ მიფიქრია მუშაობის დროს. რა თქმა უნდა, მხატვრობა თავისუფლებაა, როგორც მხატვრისთვის, ასევე დამთვალიერებლისთვის. მას ყველა საკუთარი გადმოსახედიდან აღიქვამს, ამიტომ სახელებსაც არ ვარქმევ ნახატებს, რომ ამით ჩარჩოში არ მოვაქციო დამთვალიერებელი და არ დაიწყოს იმის ფიქრი, თუ მე რას ვფიქრობდი. მან თავად უნდა დაარქვას სახელი ნახატს. ჩემი პერსონაჟები სხვადასხვა განცდებით არიან, მაგრამ სევდაშიც შეიძლება იმედი დაინახოს ადამიანმა, მაგრამ ამას მხატვარი ვერ უკარნახებს, ეს თავად უნდა იგრძნოს მნახველმა.” – ასე ფიქრობს ერთი არაჩვეულებრივი, ქუთაისელი მხატვარი ირმა კუხიანიძე. მისი ნახატები ფეისბუკზე ვნახე და მინდა თქვენც გაგიზიაროთ, იქნებდა არ იცოდეთ…

მე ჩემი ასოციაციები მაქვს მის ბევრ ნახატზე და ჩემებურად ვხედავ თითოეულს, აკი თავად გვეუბნება თქვენ გადმოხედეთ თქვენი არსებიდანო…

საინტერესოა, თქვენ რას დაარქმევთ?!

27332547_1502769333104910_971542845182644817_n

“ბროწეულები რომ დასკდებიან მე მაშინ გეტყვი როგორ მიყვარხარ, ნისლები როგორც მთას ეხვევიან – მე მოგეხვევი…დამათრობს ალბათ რძისფერი დილა, გავხდები როცა წვიმის პოეტი, ავახმაურებ შენახულ სიტყვებს, მოულოდნელად გეტყვი -მოვედი… როცა სიბნელე გიშრით მოცული, შევერცხლილ მთვარეს ხეზე დაჰკიდებს, როცა ნოემბრის ხმელი ფოთოლი, თავის ბებერ თავს ქარებს აჰკიდებს, როცა ღრუბელი აითქვიფება ცის კაბადონზე, როგორც ზეფირი, როცა წამოვა წვიმა ქალწული ჭექა-ქუხილით, ხმებით მეფურით, მე მაშინ მოვალ… მე მაშინ მოვალ, პირს რომ გახსნიან ბროწეულები, ახლა კი ვდუმვარ… ნუ მემდურები…”

32558642_1991756637524445_51466842216071168_n

“როგორც დედამიწა არ მოკვდება არასოდეს, ისე ერთხელ თავისუფალი არასოდეს დაუბრუნდება მონობას.” – ე. ჰემინგუეი

Continue reading

Advertisements

სოფელი

img_20180619_131442_7309167711276479784431.jpgამ ფოტომ ბავშვობა გამახსენა, სოფლის გარემო, მწვანე ბალახით, ხეებით და ჰამაკით სავსე ეზოები, ცხელი დღეები, დილით მამლის ყივილი და საღამოს მზის ჩასვლის ყურება რიონის პირზე, ჰორტენზიებმა მეზობლის ჭა გამახსენა, ფერებში გარდამავალი დიდ ბუჩქად შეკრული ჰორტენზიები იმ ჭის გარშემო ყვაოდნენ და მე სულ მიყვარდა მათი ყურება… იმ სახლებს რომელებსაც მე ვიხსენებ კიბეები აქვს, აქ არა, მაგრამ ესეც გავს ერთს… თუმცა ის ასე თავმომწონედ არ გამოიყურება… მაგრამ მერე რა… სითბოთი ამევსო, საამური განცდები გამიცოცხლა, სულ წამიერად იმ ეზოებში გამარბენინა და ის ხალხი დამანახა ვინც იქ ფუსფუსებდა, ზოგი ახლაც ფუსფუსებს მაგრამ დიდობაში ცხოვრების არსებული, უწყვეტად დამღლელი რიტმი მაშორებს ხოლმე იმ ადამიანებს…
ვუყურებ ამ მწვანე მდელოს და ასათიანის ნიკალაზე დაწერილი ლექსის სტრიქონი მახსენდება: “გაეხვეოდა ირემივით მწვანე ბალახში, სოფელში ვეღარ მივდივარ და მეამებაო…” რა საამური იქნებოდა ბავშვობის მეგობრებთან ერთად ნაცნობ ადგილებში სირბილი და ბალახზე წამოწოლა, გვირილებით გვირგვინების დაწნა, საღამოობით ციცინათელებით ტკბობა და დილით ისევ მამლის ყივილი…

წვიმის წვეთებს…

readდღეს წვიმიანი დღეა, დასევდიანდა შემოდგომა, მეც მასთან ერთად… მოწყენილ განწყობას ამინდიც ედარება, ასეთ დღეებში ცდილობ არ დასველდე, არ შეგცივდეს, ცდილობ წვიმის გუბეებს მოხერხებულად გადაახტე, ხანდახან ვჩერდები ამ გუბეებთან და მახსენდება ასეთი დღეები ჩემს ბავშვობაში, როცა მე და ჩემი ბიძაშვილი ფანჯრის რაფაზე დღიურებს ვწერდით, წვიმის წკაპუნი ხელს არ გვიშლიდა, ოთახში თბილოდა, სასიყვარულო და ლამაზ ამბებს ვეძებდით და ველოდებოდით ცხოვრებაში, ზუსტად მახსოვს როგორ ლამაზად ვცდილობდით ჩაგვეწერა სიტყვები ფურცლებზე, ამ გუბეებთან რამოდენიმე მათგანი მახსენდება… ერთი განსაკუთრებით “წვიმის წვეთები ეცემა წყალში და ხატავს რკალებს, როდის შეხვდება მონატრებული თვალები თვალებს…” მაშინ რომელ თვალებს ველოდებოდით ვერ გეტყვით, ვერც მაშინ გიპასუხებდით, აკი გითხარით უბრალოდ გრძნობებს ვეძებდით… ახლა ამ წვიმის გუბეებში ვიყურები და საკუთარი თვალებით ჩემს ანარეკლს ვხედავ, დღეს ნამდვილად ვიცი რომელი თვალების ნახვა მინდა, იმათი იმ ფანჯრის რაფაზე შემოსკუპებულ ვერას რომ ჰქონდა…

წვიმიან დღეებს სჩვევია მოგონებების აშლა და მე თუ მკითხავთ უხდება კიდეც…

 

fall in love

რა შეიძლება გააკეთო შემოდგომის ლამაზ, სევდიან, ღრუბლიან, ან მზიან დღეებში?! თუ ეს კითხვა წელსაც ისევე დაუსვით საკუთარ თავს, როგორც შარშან, მე ჩემს პასუხებს შემოგაშველებთ 🙂 იმედია 20–ვე რჩევას გავითვალისწინებ და ნოემბრის ბოლოს გაკვეთილივით ჩაგაბარებთ მეგობრებო… 🙂

  1. ისიამოვნე შემოდგომის დღეებით, გაისეირნე ფეხით…
  2. გადაიღე ლამაზი ფოტოები ბუნებაში…
  3. გაანთავისუფლე სახლი არასასარგებო ნივთებისაგან…
  4. გაახალისე ირგვლივ შენი გარემო საშემოდგომო ნივთებით…
  5. გადმოალაგე  კარგად შენახული საშემოდგომო ტანსაცმელი…
  6. განაახლე შენი გარდერობი თუნდაც ერთი ახალი ნივთით…
  7. ატარე თბილი შარფები, ფერადი წინდები, მოხერხებული ფეხსაცმელები
  8. გაიკეთე ბორდოსფერი, ყავისფერი ან წითელი მანიკიური…
  9. გამოაცხვე არომატული კექსი და ცხელი ჩაი…
  10. სცადე რომელიმე ახალი რეცეპტით ვახშმის მომზადება…
  11. დააგემოვნე გოგრა და წაბლი…
  12. წაიკითხე ერთი ახალი ან კარგად დავიწყებული ძველი წიგნი.შემოდგომა
  13. დაასრულე სამსახურში დროში გაწერილი საქმეები…
  14. გამოაღე ფანჯრები და შეიგრძნი შემოდგომის სიგრილე…
  15. გამოიძინე გემრიელად…
  16. წადი კინოთეტრში საყვარელ ადამიანთან ერთად ან უყურე ფავორიტი სერიალის ახალ სეზონს…
  17. ერთი დღე გაატარე  მშობლებთან, შვილებთან, და საყვარელ ადამიანებთან ერთად…
  18. ესტუმრე დიდი ხნის უნახავ, მონატრებულ ადამიანს…
  19. დაათვალიერე ახლომახლო მდებარე შენთვის საინტერესო, მაგრამ უნახავი ადგილი.
  20. იყიდე პატარა ყულაბა და დაიწყე საფულეში დარჩენილი ხურდების შეგროვება რაღაც კონკრეტული მიზნისათვის, ეს შეიძლება არ იყოს რაღაც გრანდიოზული, მაგრამ აუცილებლად  იქნება შენთვის სასურველი ნივთი…

 

 

ერთხელ ამერიკაში…

საღამოობით როცა დაღლილი ჩემს ნარინჯისფერ დივანს ჩამოვჯდები იმ ლამაზ ქუჩებზე, საყვარელ სახლებზე, მოწესრიგებულ ადგილებსა და თბილ ხალხზე მეფიქრება, კალიფორნიაში რომ ვნახე… მეტიც, მენატრება! ანდა როგორ არ უნდა მოგენატროს?!

1504299117477ხალხი, რომლებიც მათი პირადი პრობლემებისა (არ მეგულება ადამიანი უპრობლემოდ) მიუხედავად მუდამ გიღიმის, გესალმება, კომპლიმენტებს გეუბნება, დახმარებას გთავაზობს, ინტერესდება შენით, გზაში, ტრანსპორტში, მაღაზიაში სულერთია სად… ყველგან ერთნაირი პოზიტიური განწყობაა, ჩვენი ნაცრისფერი, სახე შეშლილი და დაღლილი ადამიანებით სავსე ქუჩებიდან იქ მოხვედრა ნამდვილი ფსიქოლოგიური განტვირთვაა… შეუძლებელია იყო ამერიკაში (მაინც ფართო მაშტაბებით ვწერ, რადგან სხვაგან მჯერა კიდევ უფრო დახვეწილები და კარგები იქნებიან) და თავი იგრძნო უცხოდ, ზედმეტად, უბრალოდ მარტო… აქ ყველა გემეგობრება…

ერთი შეხედვით სრული გენდერული ბალანსია ამ ქვეყანაში, მაგარი, მხნე და სერიოზული ქალები ავტობუსის საჭესთან, ბარის დახლთან, უზარმაზარ მაღაზიებში, აეროპორტისა თუ სხვა სახელმწიფო სტრუქტურების დაცვებში, ჯარში, ავიაციაში, პოლიციელთა რიგებში, განწყობა ყველას მხრიდან თანაბრი, ტოლ–სწორი და ძალიან სერიოზული! ჩვენთან რომ “რა კაი ხარ გოგო, აქ რამ გადმოგაგდო” ტექსტებია, იქ მჯერა ერთხელაც არ ჟღერდება, თუ ჟღერდება კიდეც მაშინვე შესაბამის უწყებებში გაფრინდება ხოლმე ამბები, მეგობარმა გვიამბო მსგავსი ამბავი, როგორ გაირიცხა კურსიდან ერთი კარგი ჯარისკაცი იმის გამო რომ პარტნიორ ჯარისკაც ქალს “ლამაზი თოჯინა” უწოდა! Continue reading

გეპატიჟებით “უისელ სტოპში”

წიგნი რომლის შესახებაც მინდა გიამბოთ ფილმად უკვე ნანახი მქონდა და შესაბამისად განწყობაც შექმნილი ასე ვთქვათ, მაგრამ სულ ტყუილად!

ვიქნები ბანალური და ვიტყვი რომ წიგნი ნამდვილად სულ სხვაა ვიდრე ფილმი. რაშია ამ წიგნის მთავარი საიდუმლო რითიც ასე აყვარებს თავს თითქმის ყველანაირ მკითხველს?! ამის ძალიან ბევრი მიზეზის ჩამოთვლა შემიძლია, პირველ რიგში ისევ ბანალური ვიქნები და ვიტყვი რომ ამ ამბავში ძალიან დიდი სიყვარული და მეგობრობაა გაშლილი, ის ოჯახური გარემო რომელიც ფენი ფლეგმა შექმნა წიგნის ფურცლებზე ძალიან რეალურია და შენ როგორც მკითხველს გიხმობს სტუმრად, ჰოდა თუკი ეწვევი აუცილებლად მოგიყვება ისეთ საინტერესო ამბებსა და ისტორიებს რომ გულგრილს არ დაგტოვებს, ვერც ეველინმა დატოვა ნინნი, სულმოუთქმელად სტუმრობდა მოხუცებულთა თავშესაფარს “ვარდების ტერასა” და გამოწერილი წამალივით იღებდა ახალ თავგადასავლებს ამერიკის სამხრეთში, პატარა ქალაქ უისელ სტოპის მცხოვრებთა შესახებ, რომლებსაც ძალიან უყვარდათ ამავე სახელწოდების კაფეში სტუმრობა და რუთისა და იჯის მასპინძლობა.

წიგნში უამრავი პრობლემა საოცარი ოსტატობით წამოჭრა მწერალმა, მოქმედების ადგილმა თავისთავად იგულისხმა რასობრივი დისკრიმინაცია და მისი მსხვერპლი უკეთილშობილესი ადამიანები, ყველაზე ერთგულები და მზრუნველები.

“ცუდი ზანგი ეს უბრალოდ ცუდი ზანგია, ხოლო გარეწარი თეთრკანიანი ძაღლზე უფრო დაბლა დგას!”

“ვერ გაიგებ რა თევზი დაიჭირე, სანამ წყლიდან არ ამოიყვან!”

Continue reading