Category Archives: წიგნების თარო

კიევი – 2018

უკვე თამამად შემიძლია ვთქვა რომ რამოდენიმე ცნობილი ევროპული ქალაქი მონახულებული მაქვს საზღვარგარეთ, მაგრამ არასდროს მიფიქრია კიევზე და ვერც კი წარმოვიდგენდი ოდესმე თუ აღმოვჩნდებოდი იქ… 20181021_221758.jpgმაგრამ დიდი სიხარულით ავივსე როცა მივლინება მოგვიწია სამშენებლო კომპანიიდან კიევის უძრავი ქონების გამოფენაზე. ეს იყო არაჩვეულებრივი სამსახურეობრივი გამოცდილება, დიდი პასუხისმგებლობა და მხიარული  გარემო 2 მეგობართან ერთად, იმდენად კმაყოფილი ვარ სიტყვებით ვერ ავღწერ, ის მიზანი რისთვისაც ვიყავით ჩასული ძალიან კარგად შევასრულეთ, არაჩვეულებრივი სტენდი გვქონდა, Continue reading

Advertisements

იტალიური არდადეგები – ფლორენცია და რომი

ფლორენცია – ჩემი ფლორენცია!

ქალაქი რომელიც პირველივე წუთიდან შემიყვარდა, ქალაქი რომელშიც ძველიც და ახალიც, ახალგაზრდაც და მოხუციც, ქვაც და სულიერიც ერთი სულისკვეთებით სუნთქავს! აგურისფერის, მდოგვისფერის, ნარინჯისფერისა და ხავსისფერის ერთობლივი პალიტრა ჯადოსნურ გარემოს ქმნის, დარაბებიანი ფანჯრები, არანორმალურად ვიწრო ქუჩები, ყველგან მუზეუმები და ამაყად მომზიმარი ქანდაკებები, ხიდზე სახლები, ბრჭყვიალა ოქროები, ნამდვილი იტალიური ტყავის ფერები, სურნელი, ხელნაკეთი აქსესუარები, კულინარიული შედევრები უბრალო ბისტროებსა და კაფეებში, ნაყინის მთები და მაინც ქალაქი მუზეუმი!20181008_201126 - копия ისეთ საყვარელ, პატარა, უბრალო კუსკუსა სასტუმროში ვიყავი, ნამდვილ პროვანსულ სტილში გადაწყვეტილში – ლავანდისფერი ოთახი ტოსკანური ფოტოებით სავსე, ნაქარგი ბრები სანათებზე, დარაბები ფანჯრებზე, არაფერი დიდი და კომფორტული, მაგრამ შეგრძნებები დამიტოვა საოცარი… Continue reading

იტალიური არდადეგები – მილანი და ვენეცია

veraabuladze___BokN1LLHzz8___მილანი – ღრუბლიანი ქალაქი

იტალიური დღეები მილანიდან დაიწყო, ჩავფრინდით რა “Malpensa“–ს აეროპორტში, ერთი სული მქონდა იქედან როდის გამოვიდოდი და თავს დავაღწევდი ჯერ კიდევ ქართულ “სიტუაციას”, რომელიც ძალიან სამარცხვინო იყო… ამაზე არ  გავჩერდები, ხასიათი რომ არ გაგიფუჭოთ… როგორც კი მატარებელში ჩავსხედით რუკაც კი არ გაგვიშლია ნორმალურად გამცილებელი იტალიელი “აპოლონი” გამოგვეცხადა და დახმარება შემოგვთავაზა, მომხიბვლელმა, ხვეულთმებიანმა, იტალიურ ენაზე მოჭიკჭიკე ბიჭმა უკვე განწყობა შექმნა… შემდეგ სასტუმროში შევედით და იქაც ძალიან სიმპატიური მამაკაცი დაგვხვდა ჰოლში, ღმერთმანი ისეთი კაცები არიან იტალიელები თვალს ვერ მოწყვეტ მაგრამ რაოდენ პარადოქსულადაც არ უნდა ჟღერდეს ვეძებეთ, ვაკვირდით და ვერსად ლამაზი იტალიელი ქალი ვერ ვნახეთ… მოხუცები ჰყავთ უსაყვარლესები, კუსკუსები და სულ ერთად დადიან ხელიხელჩაკიდებულები… ფეხსაცმელები აცვიათ, ცქერით რომ არ დაიღლები, სუნამოები ასხიათ გული რომ წაგივა… მეტრო სავსეა  შარვალ–კოსტუმიანი ქალებითა და კაცებით ტყავის ხელჩანთები უჭირავთ და იტალიურ ენაზე სწრაფ–სწრაფად განიხილავენ საკითხებს! Continue reading

ბროწეულები

დამთვალიერებლები “ზოგჯერ იმდენად საინტერესო რამეებს ხედავენ, რაზეც მეც არ მიფიქრია მუშაობის დროს. რა თქმა უნდა, მხატვრობა თავისუფლებაა, როგორც მხატვრისთვის, ასევე დამთვალიერებლისთვის. მას ყველა საკუთარი გადმოსახედიდან აღიქვამს, ამიტომ სახელებსაც არ ვარქმევ ნახატებს, რომ ამით ჩარჩოში არ მოვაქციო დამთვალიერებელი და არ დაიწყოს იმის ფიქრი, თუ მე რას ვფიქრობდი. მან თავად უნდა დაარქვას სახელი ნახატს. ჩემი პერსონაჟები სხვადასხვა განცდებით არიან, მაგრამ სევდაშიც შეიძლება იმედი დაინახოს ადამიანმა, მაგრამ ამას მხატვარი ვერ უკარნახებს, ეს თავად უნდა იგრძნოს მნახველმა.” – ასე ფიქრობს ერთი არაჩვეულებრივი, ქუთაისელი მხატვარი ირმა კუხიანიძე. მისი ნახატები ფეისბუკზე ვნახე და მინდა თქვენც გაგიზიაროთ, იქნებდა არ იცოდეთ…

მე ჩემი ასოციაციები მაქვს მის ბევრ ნახატზე და ჩემებურად ვხედავ თითოეულს, აკი თავად გვეუბნება თქვენ გადმოხედეთ თქვენი არსებიდანო…

საინტერესოა, თქვენ რას დაარქმევთ?!

27332547_1502769333104910_971542845182644817_n

“ბროწეულები რომ დასკდებიან მე მაშინ გეტყვი როგორ მიყვარხარ, ნისლები როგორც მთას ეხვევიან – მე მოგეხვევი…დამათრობს ალბათ რძისფერი დილა, გავხდები როცა წვიმის პოეტი, ავახმაურებ შენახულ სიტყვებს, მოულოდნელად გეტყვი -მოვედი… როცა სიბნელე გიშრით მოცული, შევერცხლილ მთვარეს ხეზე დაჰკიდებს, როცა ნოემბრის ხმელი ფოთოლი, თავის ბებერ თავს ქარებს აჰკიდებს, როცა ღრუბელი აითქვიფება ცის კაბადონზე, როგორც ზეფირი, როცა წამოვა წვიმა ქალწული ჭექა-ქუხილით, ხმებით მეფურით, მე მაშინ მოვალ… მე მაშინ მოვალ, პირს რომ გახსნიან ბროწეულები, ახლა კი ვდუმვარ… ნუ მემდურები…”

32558642_1991756637524445_51466842216071168_n

“როგორც დედამიწა არ მოკვდება არასოდეს, ისე ერთხელ თავისუფალი არასოდეს დაუბრუნდება მონობას.” – ე. ჰემინგუეი

Continue reading

სოფელი

img_20180619_131442_7309167711276479784431.jpgამ ფოტომ ბავშვობა გამახსენა, სოფლის გარემო, მწვანე ბალახით, ხეებით და ჰამაკით სავსე ეზოები, ცხელი დღეები, დილით მამლის ყივილი და საღამოს მზის ჩასვლის ყურება რიონის პირზე, ჰორტენზიებმა მეზობლის ჭა გამახსენა, ფერებში გარდამავალი დიდ ბუჩქად შეკრული ჰორტენზიები იმ ჭის გარშემო ყვაოდნენ და მე სულ მიყვარდა მათი ყურება… იმ სახლებს რომელებსაც მე ვიხსენებ კიბეები აქვს, აქ არა, მაგრამ ესეც გავს ერთს… თუმცა ის ასე თავმომწონედ არ გამოიყურება… მაგრამ მერე რა… სითბოთი ამევსო, საამური განცდები გამიცოცხლა, სულ წამიერად იმ ეზოებში გამარბენინა და ის ხალხი დამანახა ვინც იქ ფუსფუსებდა, ზოგი ახლაც ფუსფუსებს მაგრამ დიდობაში ცხოვრების არსებული, უწყვეტად დამღლელი რიტმი მაშორებს ხოლმე იმ ადამიანებს…
ვუყურებ ამ მწვანე მდელოს და ასათიანის ნიკალაზე დაწერილი ლექსის სტრიქონი მახსენდება: “გაეხვეოდა ირემივით მწვანე ბალახში, სოფელში ვეღარ მივდივარ და მეამებაო…” რა საამური იქნებოდა ბავშვობის მეგობრებთან ერთად ნაცნობ ადგილებში სირბილი და ბალახზე წამოწოლა, გვირილებით გვირგვინების დაწნა, საღამოობით ციცინათელებით ტკბობა და დილით ისევ მამლის ყივილი…

წვიმის წვეთებს…

readდღეს წვიმიანი დღეა, დასევდიანდა შემოდგომა, მეც მასთან ერთად… მოწყენილ განწყობას ამინდიც ედარება, ასეთ დღეებში ცდილობ არ დასველდე, არ შეგცივდეს, ცდილობ წვიმის გუბეებს მოხერხებულად გადაახტე, ხანდახან ვჩერდები ამ გუბეებთან და მახსენდება ასეთი დღეები ჩემს ბავშვობაში, როცა მე და ჩემი ბიძაშვილი ფანჯრის რაფაზე დღიურებს ვწერდით, წვიმის წკაპუნი ხელს არ გვიშლიდა, ოთახში თბილოდა, სასიყვარულო და ლამაზ ამბებს ვეძებდით და ველოდებოდით ცხოვრებაში, ზუსტად მახსოვს როგორ ლამაზად ვცდილობდით ჩაგვეწერა სიტყვები ფურცლებზე, ამ გუბეებთან რამოდენიმე მათგანი მახსენდება… ერთი განსაკუთრებით “წვიმის წვეთები ეცემა წყალში და ხატავს რკალებს, როდის შეხვდება მონატრებული თვალები თვალებს…” მაშინ რომელ თვალებს ველოდებოდით ვერ გეტყვით, ვერც მაშინ გიპასუხებდით, აკი გითხარით უბრალოდ გრძნობებს ვეძებდით… ახლა ამ წვიმის გუბეებში ვიყურები და საკუთარი თვალებით ჩემს ანარეკლს ვხედავ, დღეს ნამდვილად ვიცი რომელი თვალების ნახვა მინდა, იმათი იმ ფანჯრის რაფაზე შემოსკუპებულ ვერას რომ ჰქონდა…

წვიმიან დღეებს სჩვევია მოგონებების აშლა და მე თუ მკითხავთ უხდება კიდეც…