როგორა ხარ მეგობარო?!

დიდი ხანია არ გამოვჩენილვარ, ძალიან, ძალიან დიდი ხანია! ბევრჯერ მინდოდა დამეწერა მაგრამ რატომღაც ვერ შევძელი, მიზეზებს რა დალევს ხომ იცით, თუკი ადამიანი მათ ძებნას დაიწყებს…  იკითხავთ ალბათ, ახლა რამ გაგახსენა აქაურობაო?! პირველ რიგში ყველაზე გულწრფელი და უღრმესი მადლობა მინდა გადავუხადო ჩემს მკითხველებს, რომლებმაც სოციალურ ქსელში არ დამივიწყეს, მომწერეს და დაინტერესდნენ რატომ გავქრი და რატომ აღარ ხვდებოდათ პოსტები აქ?! რამე ხომ არ მიჭირდა და საერთოდ ხომ არ ვაუქმებდი აქაურობას… ეს იმდენად მოულოდნელი იყო ჩემთვის და თან საკმაოდ ბევრისგან, გული ამიჩქარდებოდა ხოლმე რომ ვკითხულობდი და დასჯილი ბავშვივით მრცხვენოდა თან! ამ ბლოგმა იმდენი ადამიანი გამაცნო, მათ შორის ისინიც, ვინც აქ კომენტარებს  ვერ მიტოვებს  და პირადში მწერს, იმდენ სითბოს ვიღებ და იმდენ მოკითხვას რომ განა შევძლებ ამ ბლოგის გაუქმებას?! რა თქმა უნდა ვერა!

რა ხდებოდა ამ 4 თვის მანძილზე? მას შემდეგ რაც 2018 დადგა და მეც ცოტა გულისტკივილით სავსე პოსტით შევხვდი?! საერთოდაც არაფერი, ვმუშაობდი, ვსწავლობდი, საოჯახო საქმეებით ვკავდებოდი და მერე ისევ თავიდან…  ვმუშაობდი, ვსწავლობდი, საოჯახო საქმეებით ვკავდებოდი… ვკითხულობდი, მაგრამ რომ მჩვევია ისე ვერა, ვმუშაობდი და რაღაც ახალი საკითხებიც ვისწავლე, ადამიანებიც გამოვცადე და საკუთარი თავიც, მე ვიტყოდი რომ უკმაყოფილო არ ვარ… 🙂  Continue reading

Advertisements

ვინც რა უნდა თქვასო…

ძველით ახალ წელს გილოცავთ მეგობრებო  კალანდობას გილოცავთ! მე მიყვარს ეს კალანდობა, ჩემს ბებოს უყვარდა და ტკბილად მახსენდება  ყველას გისურვებთ სიყვარულით, ბედნიერებით, წარმატებებით დახუნძლულ წელს  მეც ვეცდები და თქვენც გისურვებთ რომ მეტი პოზიტივი გაგვეცეს და მიგვეღოს, ერთმანეთისთვის თბილი სიტყვები არ დაგვენანოს, თუ ცუდის თქმას დავაპირებთ, ვაჯობოთ საკუთარ თავს და კარგი ვთქვათ… მეც შემშლია ანგელოზი კი არ ვარ… თუ ვერა საერთოდ გავჩუმდეთ… პირადი გამოცდილებით ვიტყვი რომ როგორც არ უნდა ვმალოთ მაინც ვიგებთ ვინ რას ვამბობთ ერთმანეთზე… ზოგჯერ დამსახურებულად მაგრამ უმეტესად სუბიექტურად და არასამართლიანად… კარგ გოგოობას ვპირდები საკუთარ თავს ამ წელში და ძალიან ვთხოვ უფალს ჩემი ტკბილი ადამიანები ჯანმრთელად და უკლებლივ მიმყოფოს 
ყველას დიდი მადლობა იმ სითბოსთვის რომელსაც მიგზავნით პირად შეტყობინებებში, კომენტარებში, რეალურად მხვდებით ხოლმე და სიტყვებს არ იშურებთ… მათაც დიდი მადლობა ვინც არ შვებით ან ვერ შვებით ამას… არც ისე ბევრი ხართ მაგრამ გეტყობათ ეს “დამალობანა”… თუ ვინმეს რაიმე გაქვთ სათქმელი ან გაინტერესებთ ხოლმე ჩემი პირადი ცხოვრება მე მომმართეთ სჯობს… სხვები ვერ გაგცემენ გულწრფელ პასუხებს… მაგრამ ვშიშობ სულაც არ გჭირდებათ გულწრფელი პასუხები, ისე უფრო გირჩევნიათ..
მადლობა ახლობლებო და შორეულებო, ყველას მადლობა ვინც ჩერდებით ხოლმე, ჩემს ფოტოებს ათვალიერებთ, ჩემს ნაწერებს კითხულობთ და ღიმილით “ჩასქროლავთ” მერე…
შეიძლება ყოველ დღეს მოურიდებლად ჩახუტებით და მოფერებით ატარებდე იმ კაცთან რომელიც ყოველ კედელზე ძლიერი, თვალით დაუნახავი კედელია ჩემთვის მაგრამ სხვები იტყვიან რომ რა საჭიროა ეს “სიყვარულობანა” ამდენი წლის მერე… სანამ ვისუნთქებ არ მომბეზრდება ვეფერო და ყველა განძზე დიდი განძია მისი ნათქვამი ყველა “მიყვარხარ”… რაც გინდათ ის თქვით ვდრარდობდი და ამ წელში აღარ ვიდარდებ… შეიძლება ერთი შვილი გყავდეს და არ ჩერდებოდეს დამრიგებლური სწავლება და მისთანები… მაგრამ ნუთუ არავის გაგჩენიათ კითხვა განსჯის მაგივრად იქნებ “ფეხებზემკიდიობა” კი არა სხვა სერიოზული მიზეზები მაქვს ამ ჩემი შვილის დედისერთობის?! არის რაღაცეები რასაც ვერ იტყვი და ვერ იყვირებ, მაგრამ მერე რა… არც ამას ვიდარდებ ახალ წელში… ვინ იცის ეს წელი რას ან ვის მაჩუქებს…  შეიძლება მუშაობდე თავდაუზოგავად კვირაში 6 დღე, ზოგჯერ ზედმეტ საათებს, შეიძლება 2 დღეში მოიარო 4 ქალაქი და ღამით მაინც არ დაგეძინოს დაუსრულებელი საქმის გამო… მადლობა რომ ამას სამსახურში მაინც ხედავენ… თუმცა ვიღაცეებმა შეიძლება გიწოდონ ზარმაცი და სულელი… რა საჭიროა ამდენი წყვალება როცა შეგიძლია ქმარმა გარჩინოსო…ჩემი ქმარი კი ახლა და ამ ასაკში იმდენ რამეს და ისეთ რამეებს აკეთებს ხალხი ბერდება და ვერ ასწრებს, მადლობა რო ის ხედავს ჩემს გვერდით დგომას და ყველაზე მეტად მიფასებს ჩემს შრომასთან ერთად.. მე კი ისევ გავაგრძელებ ისევ ისეთ რეჟიმში მუშაობას იმიტომ რომ მყავს ერთი-ორი ვისაც ამის დანახვა შეუძლია!
შეიძლება შენს მომავალ ჩანაფიქრებს უზიარებდე, დასახულ გეგმას ანდობდე, შენს გადასადგმელ ნაბიჯებზე ესაუბრებოდე და ელოდებოდე რომ გეტყვიან შენ ყველაფერს შეძლებ, სცადე, მოინდომე, უფლის წყალობით გამოგივა! არა, ისინი ალმაცერად გადმოგხედავენ, მერე გავლენ და დაიწყებენ საუბარს როგორი არარეალური გეგმები გაქვს, როგორ ზედმეტი გინდა სულ და როგორ არაფერი არ გაკმაყოფილებს… მაგრამ მე მჯერა რომ ჩვენ ყველაფერს შევძლებთ…  რწმენა, ჯანმრთელობა და ერთმანეთის იმედი გვეყოფა ჩენი შვილის მოციმციმე თვალებთან ერთად  შეიძლება ვერ ყიდულობდე ბევრ თვალისმომჭრელ ნივთებს აი ისეთებს ვიტრინიდან რომ შემოგცინიან მაგრამ სამაგიეროდ იხდიდე წლობით ვალს რომ საკუთარი ჭერი გაგაჩნდეს… ბევრს ეს ყველაფერი აქვს ხოლმე და არ იციან რამხელა ძალა და ენერგია ჭირდება ამას.. არ იციან რა მწარე და თან რა ტკბილია შენი ნაწვალები… სამაგიეროდ იტყვიან რომ უაზრო იქცევი… მერე რა… არც ამაზე ვიდარდებ ამ წელში…
შეიძლება იჩენდე პატარა ყურადღებას, არ ტოვებდე შანსს რაღაც კარგი უთხრა, რაღაც აჩუქო, რაღაცით ასიამოვნო, სხვამ შეიძლება საერთოდ დაივიწყოს, საერთოდ უგულვებელყოს და საჭიროდ არ ჩათვალოს ეს ყველაფერი, მაგრამ მერე რა, შენსას მაინც არასდროს დაინახავენ

Continue reading

შემოდგომის გერმანული ზღაპარი – 2

როცა დღევანდელივით ნაცრისფერი დღეებია, მაშინ მუდამ იმ იშვიათ გამორჩეულ დღეებზე ვფიქრობ როცა ჰაერში ბუმბულივით ვფარფატებდი დადებითი ემოციებისგან…

ვუყურებ ამ ფოტოებს და ვფიქრობ, რამდენი რამაა სანახავი ამ დალოცვილ დედამიწაზე?!

ვერ გაგაოცებთ რომ გითხრათ კიდევ მინდა–თქო, ხომ?! დიახაც, კიდევ მინდა, სხვა ადგილებში, სხვა ქვეყნებში, სხვა კუნჭულებში, სხვა ქუჩებში ვიხეტიალო ისეთ არაჩვეულებრივ მეწყვილეებთან ერთად აქ რომ მყავდა… მინდა ვიხეტიალო და   მოგონებების ხურჯინი პირამდე ავავსო…. ❤IMG_20171102_225124_866IMG_20171102_225153_084IMG_20171102_224533_563IMG_20171102_225308_990IMG_20171103_010941_523 Continue reading

წვიმის წვეთებს…

readდღეს წვიმიანი დღეა, დასევდიანდა შემოდგომა, მეც მასთან ერთად… მოწყენილ განწყობას ამინდიც ედარება, ასეთ დღეებში ცდილობ არ დასველდე, არ შეგცივდეს, ცდილობ წვიმის გუბეებს მოხერხებულად გადაახტე, ხანდახან ვჩერდები ამ გუბეებთან და მახსენდება ასეთი დღეები ჩემს ბავშვობაში, როცა მე და ჩემი ბიძაშვილი ფანჯრის რაფაზე დღიურებს ვწერდით, წვიმის წკაპუნი ხელს არ გვიშლიდა, ოთახში თბილოდა, სასიყვარულო და ლამაზ ამბებს ვეძებდით და ველოდებოდით ცხოვრებაში, ზუსტად მახსოვს როგორ ლამაზად ვცდილობდით ჩაგვეწერა სიტყვები ფურცლებზე, ამ გუბეებთან რამოდენიმე მათგანი მახსენდება… ერთი განსაკუთრებით “წვიმის წვეთები ეცემა წყალში და ხატავს რკალებს, როდის შეხვდება მონატრებული თვალები თვალებს…” მაშინ რომელ თვალებს ველოდებოდით ვერ გეტყვით, ვერც მაშინ გიპასუხებდით, აკი გითხარით უბრალოდ გრძნობებს ვეძებდით… ახლა ამ წვიმის გუბეებში ვიყურები და საკუთარი თვალებით ჩემს ანარეკლს ვხედავ, დღეს ნამდვილად ვიცი რომელი თვალების ნახვა მინდა, იმათი იმ ფანჯრის რაფაზე შემოსკუპებულ ვერას რომ ჰქონდა…

წვიმიან დღეებს სჩვევია მოგონებების აშლა და მე თუ მკითხავთ უხდება კიდეც…

 

fall in love

რა შეიძლება გააკეთო შემოდგომის ლამაზ, სევდიან, ღრუბლიან, ან მზიან დღეებში?! თუ ეს კითხვა წელსაც ისევე დაუსვით საკუთარ თავს, როგორც შარშან, მე ჩემს პასუხებს შემოგაშველებთ 🙂 იმედია 20–ვე რჩევას გავითვალისწინებ და ნოემბრის ბოლოს გაკვეთილივით ჩაგაბარებთ მეგობრებო… 🙂

  1. ისიამოვნე შემოდგომის დღეებით, გაისეირნე ფეხით…
  2. გადაიღე ლამაზი ფოტოები ბუნებაში…
  3. გაანთავისუფლე სახლი არასასარგებო ნივთებისაგან…
  4. გაახალისე ირგვლივ შენი გარემო საშემოდგომო ნივთებით…
  5. გადმოალაგე  კარგად შენახული საშემოდგომო ტანსაცმელი…
  6. განაახლე შენი გარდერობი თუნდაც ერთი ახალი ნივთით…
  7. ატარე თბილი შარფები, ფერადი წინდები, მოხერხებული ფეხსაცმელები
  8. გაიკეთე ბორდოსფერი, ყავისფერი ან წითელი მანიკიური…
  9. გამოაცხვე არომატული კექსი და ცხელი ჩაი…
  10. სცადე რომელიმე ახალი რეცეპტით ვახშმის მომზადება…
  11. დააგემოვნე გოგრა და წაბლი…
  12. წაიკითხე ერთი ახალი ან კარგად დავიწყებული ძველი წიგნი.შემოდგომა
  13. დაასრულე სამსახურში დროში გაწერილი საქმეები…
  14. გამოაღე ფანჯრები და შეიგრძნი შემოდგომის სიგრილე…
  15. გამოიძინე გემრიელად…
  16. წადი კინოთეტრში საყვარელ ადამიანთან ერთად ან უყურე ფავორიტი სერიალის ახალ სეზონს…
  17. ერთი დღე გაატარე  მშობლებთან, შვილებთან, და საყვარელ ადამიანებთან ერთად…
  18. ესტუმრე დიდი ხნის უნახავ, მონატრებულ ადამიანს…
  19. დაათვალიერე ახლომახლო მდებარე შენთვის საინტერესო, მაგრამ უნახავი ადგილი.
  20. იყიდე პატარა ყულაბა და დაიწყე საფულეში დარჩენილი ხურდების შეგროვება რაღაც კონკრეტული მიზნისათვის, ეს შეიძლება არ იყოს რაღაც გრანდიოზული, მაგრამ აუცილებლად  იქნება შენთვის სასურველი ნივთი…

 

 

ერთხელ ამერიკაში…

საღამოობით როცა დაღლილი ჩემს ნარინჯისფერ დივანს ჩამოვჯდები იმ ლამაზ ქუჩებზე, საყვარელ სახლებზე, მოწესრიგებულ ადგილებსა და თბილ ხალხზე მეფიქრება, კალიფორნიაში რომ ვნახე… მეტიც, მენატრება! ანდა როგორ არ უნდა მოგენატროს?!

1504299117477ხალხი, რომლებიც მათი პირადი პრობლემებისა (არ მეგულება ადამიანი უპრობლემოდ) მიუხედავად მუდამ გიღიმის, გესალმება, კომპლიმენტებს გეუბნება, დახმარებას გთავაზობს, ინტერესდება შენით, გზაში, ტრანსპორტში, მაღაზიაში სულერთია სად… ყველგან ერთნაირი პოზიტიური განწყობაა, ჩვენი ნაცრისფერი, სახე შეშლილი და დაღლილი ადამიანებით სავსე ქუჩებიდან იქ მოხვედრა ნამდვილი ფსიქოლოგიური განტვირთვაა… შეუძლებელია იყო ამერიკაში (მაინც ფართო მაშტაბებით ვწერ, რადგან სხვაგან მჯერა კიდევ უფრო დახვეწილები და კარგები იქნებიან) და თავი იგრძნო უცხოდ, ზედმეტად, უბრალოდ მარტო… აქ ყველა გემეგობრება…

ერთი შეხედვით სრული გენდერული ბალანსია ამ ქვეყანაში, მაგარი, მხნე და სერიოზული ქალები ავტობუსის საჭესთან, ბარის დახლთან, უზარმაზარ მაღაზიებში, აეროპორტისა თუ სხვა სახელმწიფო სტრუქტურების დაცვებში, ჯარში, ავიაციაში, პოლიციელთა რიგებში, განწყობა ყველას მხრიდან თანაბრი, ტოლ–სწორი და ძალიან სერიოზული! ჩვენთან რომ “რა კაი ხარ გოგო, აქ რამ გადმოგაგდო” ტექსტებია, იქ მჯერა ერთხელაც არ ჟღერდება, თუ ჟღერდება კიდეც მაშინვე შესაბამის უწყებებში გაფრინდება ხოლმე ამბები, მეგობარმა გვიამბო მსგავსი ამბავი, როგორ გაირიცხა კურსიდან ერთი კარგი ჯარისკაცი იმის გამო რომ პარტნიორ ჯარისკაც ქალს “ლამაზი თოჯინა” უწოდა! Continue reading