Category Archives: ცხოვრების დღეები

იტალიური არდადეგები

საზღვრების გახსნამ ევროპაში და იაფფასიანმა ბილეთებმა მრავალ ადამიანს მისცა შესაძლებლობა ბებერ და ლამაზ ევროპაში ემოგზაურა, ჰოდა ახლა მეც ჩავდექი მათ რიგებში 🙂  სად თუ არა იტალიაში?! არც კი განმიხილავს სხვა ქვეყანა, სადაც პირველად წავიდოდი , ძალიან რთული წელისა და მრავალი ფქსიქოლოგიური სიძნელეებისგან დაღლილი მივეშურები შორს ყოველდღიური რუტინისაგან, თუნდაც რამოდენიმე დღით… ჩემი ბეჯითი მუშაობით გამომუშავებული დანაზოგით, თითოეული თეთრი რომლითაც ეს პატარა მოგზაურობა დავიფინანსე ჩემი შრომის შედეგია, ყოველთვიურად გადადებული თანხის წყალობით, ჩემი ნამდვილად ჩვეულებრივი ხელფასიდან, ვინმეს ილუზია რომ არ შეექმნას რომ მდიდარი ვარ 🙂 შეგიძლიათ “დამაძახოთ”, იქნება და ამიხდეს 🙂 დამიჯერეთ, თუ რამოდენიმე ნივთით ნაკლებს იყიდით, იქნება ეს ტენდენციური ტანსაცმელები, ძვირადღირებული აქსესუარები თუ ზოგადად ნივთები რომლებიც გაქვთ მაგრამ მაინც არ გყოფნით, ან უბრალოდ აქტიური “შოპაჰოლიკი” ხართ, გააკეთეთ ჩემსავით, დაისახეთ მიზანი! იმუშავეთ საკუთარ თავზე! შეადგინეთ დანაზოგის გეგმა! თუ მოინდომებთ აუცილებლად გამოგივათ 🙂 მოკლედ ჩემს საყვარელ ყულაბაში ოცნების ასახდენად ყოველთვიურად გარკვეულ თანხას ვდებდი, მიუხედევად ყოველთვიურად გადასახდელი ვალდებულებებისა, ახალ წელს აღებული პრემია, 8 მარტსა და დაბადების დღეზე ნაჩუქარი თანხებიც იქ მოთავსდა… მოკლედ ასე ნელ–ნელა მოვაგროვე და მე თუ მკითხავთ ორმაგად ტკბილია! ამდენი წლის შემდეგ საკუთარ თავს ვჩუქნი ამ 7 დღეს, მჯერა დაუვიწყარი იქნება! შარშანდელი ამერიკა შეუცვლელად ძლიერი, დაუვიწყარი, მოკიაფე მოგონებაა და ვერაფერი შეეცილება ჩემს გონებაში, მაგრამ მაინც! ასევე შარშანდელი პატარა გერმანული სოფლის გარემო ისე ნათლად მომყვება, მგონი ყველა შემოდგომაზე “ედელვაისი” გულს გამითბობს! მაგრამ იტალია… იტალია…  ჩემი ბავშვობის ოცნება! ადრე ვწერდი როგორ მინდოდა ამ ქვეყანაში წასვლა, იტალიური ბოჰემის, საუბრის, ძველი ქალაქების, უგემრიელესი კულინარიისა და კულტურის საკუთარი თვალებით ნახვა … აქაა ჩემი ძველი პოსტი 🙂 არ მჯერა რომ ახდება სულ მალე! იტალიაში გადაღებულ ფილმზეც გიამბეთ და ჩემს ბიჭთან ერთად იქ წასვლის მომენტის მოლოდინზეც… მართალია ამ ქალაქში უამრავი სანახავი ადგილია მაგრამ რაღაცით ხომ უნდა დავიწყო?!

ჩემი მარშრუტი ძალიან გადატვირთულია : მილანი, ვენეცია, ფლორენცია და რომი! 1 კვირა ძალიან ცოტაა ვიცი მაგრამ ვცდი! ისე კი აუცილებლად დავბრუნდები ალბათ ტოსკანის მხარის ვრცლად , ბურანოს, კაპრისა და  მანაროლას სანახავად! ვიზეარის ჩიტმა იფრინოს ოღონდაც და რაღაცას მეც შევძლებ 🙂

 

Advertisements

სიმები

უძილობა დამჩემდა უკვე რახანია, ვწევარ თვალებღია სიბნელეში,  ზაფხულის ქალაქის ხმაური იჭრება შუაღამის ბნელ ოთახში და ლამპიონებიდან არეკლილი, ოთახში შემოჭრილი შუქის ფონზე ჭერს გავცქერი… ან დავდივარ, ღამის ოთხზე, ხუთზე… დავდივარ და მეშინია, ხან რის, ხან რის… c4866b363511d6b1f8727a979e0717baცუდად გახდომის, სიკვდილის, ნდობის გაქრობის, უამრავი პასუხისმგებლობის, ადამიანური თვისებების დაკარგვის… ათასი რაღაცის… დავდივარ ისედაც პატარა, ძალიან პატარა ბინის ორ ოთახში, ისიც არა ჩემში, გალიაში გამოკეტილ ჩიტს ვგავარ… ხან ერთ კედელს, ვენარცხები ხან მეორეს…  კუთხეში ერთი ხატი მიდევს და გავყურებ ხანდახან, ერთადერთი როცა გავხედავ, იმას ვთხოვ  რომ რწმენა არ დამეკარგოს… ამაში დამეხმაროს… ან გონებში წიგნის გმირებს ვეძებ ჩემეული პრობლემებით, ვინც დაძლია, გადალახა, დაამარცხა მსგავსი სირთულეები, ან ფილმის გმირებს, კადრების გახსენებას ვცდილობ და ლამაზი დასასრულის წარმოსახვას… არ ვიცი მსგავსი ვინმეს თუ დამართია, მაგრამ მე ასე ვცდილობ უძილობის გადატანას… გვერდით ოთახში სუნთქვის ხმა ისმის, რა ბედნიერი ვარ ამ სუნთქვის გამო, ჩემს მაგივრადაც სძინავს მგონი და  ეს მამშვიდებს ხანდახან… არ მინდა ეს ხმა ოდესმე გულს სასიამოვნოდ არ მიჩქარებდეს… არ მინდა აქამდე ოდესმე მივიდე… Continue reading

ნიგვზის ნაჭუჭი

სულის სიმწარის განმარტება ჯერ არავის გამოუთქვამს ხომ სიტყვებით?! ან როგორ გინდა გამოთქვა?! როგორ უნდა ჩაატიო ქარბორბალა, წყალი და ცეცხლი ერთად ერთ–ორ სიტყვაში… გულის ნამდვილი, მოულოდნელი გატეხვა პირველად რომ ხდება, სულ სხვა სისასტიკეა ხომ?! იქნებით ჩემზე გამოცდილები… გეცოდინებათ ჩემზე მეტი… ადამიანზე სასტიკი არაფერი შეუქმნია ღმერთს, ღრმად მწამს პანტერა და ლომი უფრო ადამიანია ხშირად, ვიდრე თავად ადამიანი…. ისე უბრალოდ ვტკენთ და შევურაცხყოფთ ერთმანეთს, თითქოს წყლის წვეთი იყოს…

რა უსუსური ხდები ადამიანი როცა საკუთარ თავზე მეტად ხარ დარწმუნებული ვინმეში, როცა მთელ მსოფლიოს შეებრძოლები იმის დასამტკიცებლად რომ “ეს” ან “ის” შენ არ დაგემართება… და როგორი დამცირებული, წერტილისოდენა ხდები, როცა გაიაზრებ, გვერდით როგორ ცალკე მიედინება ათასი სისულელე, რომელიც გონებაში მილიონიდან ერთჯერაც კი ვერ გაგიფიქრებია მთელი შენი შეგნებული არსებობის მანძილზე, ნიგვზის ნაჭუჭში ჩაეტევი გგონია, ისე მაგრად გინდა მოთავდე იქ რომ ვერავინ გაგტეხოს, ვერ გადაგიაროს, ვერ გაგსრისოს… Continue reading

სოფლის დღეები

აი რაღაცას რომ გულით ინატრებ, დაგეგმავ და მერე უცებ ათასი  მიზეზი გადაგეღობება წინ, ეს ამბავი მჭირს ბოლო თვენახევარია, ხან რა, ხან რა, სამსახურეობრივი თუ პირადი ამბების გამო ვერცერთი შაბათ–კვირა ვერ შევირგე, არადა სასოებით ვგეგმავდი ერთ “უიქენდს” სვანეთში… სურვილი არ გამნელებია, უეჭველად წავალ 🙂

გუშინ კი აჭარის ერთ ძალიან პატარა სოფელში ვიყავი, “გასამანია” ჰქვია, ჩაქვიდან 20 წუთის სავალია, სიმწვანის, ჩიტების ჭიკჭიკისა და მდინარის ხმის იდეალური ტრიოა 🙂 ერთ ადგილობრივ მოსახლეს ხელოვნური ტბა გაუკეთებია ეზოში, მერე ზედ მდინარეზე ერთი ბამბუკის “ქანდარა”, მერე მეორე, მესამე, ბოლოს პატარა სახლიც ჩადგა და ტურისტებიც უხვადა ყავს სტუმრად, განსაკუთრებით საღამოს, ჩვენ შუადღეზე ვიყავით და თითქმის არავინ იყო, დელიკით ტურისტები ჰყავდა წაყვანილი თურმე მაღალმთიან აჭარაში, აქაც უნდა წავიდე აუცილებლად!

IMG_20180708_175309_820IMG_20180708_175427_528

IMG_20180708_175811_244IMG_20180708_175851_685

IMG_20180708_180138_574 Continue reading

რიცხვები

ბავშვობაში დათვლას სანამ ისწავლი მანამდე მაინც იცი რიცხვები, ერთი შენ გეკუთვნის, იცი რომ იმ რიცხვში შენი დაბადების დღეა, სხვებიც იცი, დედიკოს რიცხვი, მამიკოს რიცხვი, და ან ძმა თუ გყავს, ან ორივე, მათი რიცხვებიც იცი და ასე ახლო გარემოში ვინც კი გეძვირფასება იმათიც… მერე დათვლასაც ისწავლი მაგრამ ეგ არაფერია, ეგ ყველამ იცის…pink_hydrangea_flowers_in_vase_table-wallpaper-1600x1200 ის არ ვიცით რომელი ახალი წლის რომელი ჩვეულებრივი დღე გახდება ერთხელაც განსაკუთრებული, სანამ შენს ცხოვრებაში არ შემოუშვებ უცნობ ადამიანებს მათი რიცხვებიანად, ეს შეიძლება იყოს შენი მეორე  ნახევარი, არადა სხვა წლებში მისი დაბადების რიცხვი ერთი ჩვეულებრივი დღე იყო შენთვის, ყველაზე ბედნიერება იცით რა არის? შენ რიცხვს კიდევ ერთი ყველაზე, ყველაზე “შენი” და განსაკუთრებული რიცხვი რომ ემატება, დედა რომ გახდი (ან მამა) ის რიცხვი, ან რომ გახდები… მერე უბრალოდ ვეღარ იხსენებ იმ განცდებს როცა ის რიცხვი კალენდარზე მიწერილი  ჩეულებრივი თარიღი იყო… მერე მეგობრების რიცხვებიცაა, რომ არ იცნობდი და ცხოვრების გზაზე “შემოგიარენ”… ზოგჯერ ბოლომდე გაგყვებიან ალბათ, ხანდახან ვერც… მაგრამ მაინც გახსოვს მათი რიცხვები… სულ ვფიქრობ დილით რომ გაახელ თვალებს და ასეთი ადამიანების რიცხვები პირველივე წამს გახსენდება, ესე იგი ისინი ნამდვილად იყვნენ შენს გულში ან ნამდვილად არიან ახლაც… ხანდახან ისეც ხდება რომ არ იცნობ, არ გინახავს, არც მის სხვა დაბადების დღეებზე ყოფილხარ, წარმოდგენაც არ გაქვს უყვარს თუ არა მისი რიცხვი,  აღნიშნავს თუ არა, რომელი დაბადების დღე ახსოვს ყველაზე ტკბილად ან მისი დაბადების დღის დილას რას გრძნობს ხოლმე, მაგრამ თვალს რომ გაახელ შენ მაინც გახსენდება რომ დღეს მისი დღეა… ესე იგი შენი დღეცაა ცოტათი… Continue reading

როგორა ხარ მეგობარო?!

დიდი ხანია არ გამოვჩენილვარ, ძალიან, ძალიან დიდი ხანია! ბევრჯერ მინდოდა დამეწერა მაგრამ რატომღაც ვერ შევძელი, მიზეზებს რა დალევს ხომ იცით, თუკი ადამიანი მათ ძებნას დაიწყებს…  იკითხავთ ალბათ, ახლა რამ გაგახსენა აქაურობაო?! მინდა ყველაზე გულწრფელი და უღრმესი მადლობა გადავუხადო ჩემს მკითხველებს, რომლებმაც სოციალურ ქსელში არ დამივიწყეს, მომწერეს და დაინტერესდნენ რატომ გავქრი და რატომ აღარ ხვდებოდათ პოსტები აქ?! რამე ხომ არ მიჭირდა და საერთოდ ხომ არ ვაუქმებდი აქაურობას… ეს იმდენად მოულოდნელი იყო ჩემთვის და თან საკმაოდ ბევრისგან, გული ამიჩქარდებოდა ხოლმე რომ ვკითხულობდი და დასჯილი ბავშვივით მრცხვენოდა თან! ამ ბლოგმა იმდენი ადამიანი გამაცნო, მათ შორის ისინიც, ვინც აქ კომენტარებს  ვერ მიტოვებს  და პირადში მწერს, იმდენ სითბოს ვიღებ და იმდენ მოკითხვას რომ განა შევძლებ ამ ბლოგის გაუქმებას?! რა თქმა უნდა ვერა!

რა ხდებოდა ამ 4 თვის მანძილზე? მას შემდეგ რაც 2018 დადგა და მეც ცოტა გულისტკივილით სავსე პოსტით შევხვდი?! საერთოდაც არაფერი, ვმუშაობდი, ვსწავლობდი, საოჯახო საქმეებით ვკავდებოდი და მერე ისევ თავიდან…  ვმუშაობდი, ვსწავლობდი, საოჯახო საქმეებით ვკავდებოდი… ვკითხულობდი, მაგრამ რომ მჩვევია ისე ვერა, ვმუშაობდი და რაღაც ახალი საკითხებიც ვისწავლე, ადამიანებიც გამოვცადე და საკუთარი თავიც, მე ვიტყოდი რომ უკმაყოფილო არ ვარ… 🙂  Continue reading