უნდა დავსხდეთ მე და შენ, ჩემო თავო…

ჩვეულებრივი დღე იყო,  სანამ თანამშრომელმა სამსახურში ბანკიდან ხელს გამოყოლებული ჟურნალი არ მოიტანა და სამუშაო დარბაზში სადაც 8 ქალი და მხოლოდ ერთი მამაკაცი ვმუშაობთ საჯაროდ არ წაგვაკითხა ეკა ქევანიშვილის ლექსი კრებულიდან “სახლის გაყიდვა”... ჯერ ყველა დავმუნჯდით, მერე ყველა ერთად ავყაყანდით, ვიკამათეთ ბევრი ვიმსჯელეთ და მერე ისევ გავჩუმდით… ჰოდა დავდივარ აგერ უკვე მესამე დღეა და იმ ლექსზე ვფიქრობ… უფრო სწორად იმ ლექსებზე…

დროა დავფიქრდე ჩემს მოვალეობაზე.

დროა დავფიქრდე იმაზე, რატომ არ ბზინავდა ჩემი ოჯახი.

ნამდვილად იმიტომ, რომ ვმუშაობდი.

ნამდვილად იმიტომ, რომ ლამაზი ვიყავი.

ნამდვილად იმიტომ, რომ ხმამაღლა ვლაპარაკობდი.

ნამდვილად იმიტომ, რომ თავი არ გავწირე.

სიყვარული კი, რატომღაც,

არ მეგონა ძილის წინ ხუთწუთიანი სექსი და დიდი სუპერმარკეტიდან ქმართან ერთად ამაყად გამოსვლა.  სამოცდაათი შეკვრით.

არც ხელგადახვეული სიარული მეგონა სიყვარული,

როცა ორსულად ვიყავი,

არც გარემონტებული ბინა.

არც ორი ნაბიჯით ქმრის უკან სიარული.

იქნებ, ამიტომ ჩამოიშალა.

დროა, დავფიქრდე ჩემს მოვალეობაზე და დავიჯერო:

დაღლილი შეიძლება იყოს მხოლოდ ის.

მე კი წინსაფრის ჯიბეში ვიტენო

გაფენილი სარეცხი, ტაფაზე მიმწვარი თითი, ეჭვიანობის დოზები, მინაზე მიჭყლეტილი ცხვირი, ბავშვების პამპერსები, სერიალის ბედნიერი ფინალები

და ასე ვიცხოვრო –

მოთმენით და მორჩილებით – ამაში ცუდი არაფერია.

გააჩნია როგორ  შეხედავ.

მე კი საიდანაც არ შევხედე, ყველა მხრიდან იგივე გამოჩნდა.

დროა, მე ვიყო თვრამეტჯერ უფრო თბილი (მაგრამ არა სექსუალური),

მაშინაც, როცა სხვისი სუნი ასდის,

და ოჯახს, როგორც მოყანყალებულ მაგიდას – ოთხად დაკეცილი ფურცელი,

ისე გავერჭო – დროებით სიმყარედ.

მე ასეთი ქვეშგაგება უნდა მომეწონოს.

საერთოდ, მუდმივად ქვეშყოფნა უნდა მომწონდეს.

ოთხშაბათს და პარასკევს არ უნდა მიყვარდეს,

თუ შემთხვევით მთვრალმა ხელი არ მომიფათურა.

მაგ დღეებში უნდა მოკრძალებით მოიშორო და ღმერთისკენ აახედო.

მან კი თქვას, ჩემი ცოლი ხარ, ღმერთს ვინ ეკითხება.

მერე კი სანთლები დავანთოთ. სიყვარული მოვინანიოთ.

დროა, ბედნიერი ვიყო თავგანწირვით,

რადგან მე, ღმერთმა, თუ მაინცდამაინც ამას დავუშვებთ,

მომცა ძუძუები და საშო.

მას  კი უფრო აღმატებული ორგანოები.

დროა, თაყვანი ვცე მათ, რომ გავმრავლდე.

დროა დავბანო ფეხები,

და არასოდეს გამეპაროს თვალი უფრო ზემოთ.

და ვხედავდე ტერფიდან მუხლამდე და მკერდიდან შუბლამდე.

დანარჩენი სხეული სიბნელეში უნდა დავინახო.

დროა ამ სხეულზე ამოსული ჩემი თავი გველეშაპივით მომაჭრას,

რადგან თურმე ვერ ვეტევი.

დროა ის იყო მთავარი და მოიტანოს ფული.

მე კი ყოველდღე გავუწოდო სია – დღეს გვინდა პური, მაიონეზი, ზეთი, მწვანილი.

და სიის ბოლოს მოკრძალებით მივაწერო:

ჰიგიენური საფენი.

და ამით ვიყო ბედნიერი.

ალბათ დროა.

მაგრამ მე მახსოვს:

ერთხელ, კაცმა მართლა დამბანა ფეხები და მე მას ვუყვარდი.

ერთხელ მე ჩემს კაცს მართლა დავბანე ფეხები და მე ის მიყვარდა.

მაგ დროს არცერთს არ გვახსოვდა საღვთო წერილი.

მაგ დროს არც ერთს არ გვახსოვდა რომელიღაც დეკლარაცია.

და ჩვენ გვქონდა

ორი სხეული.

ორი თავი.

შესაბამისად, ოთხი ფეხი და ოთხი ხელი.

და ვეტეოდით.

ვკითხულობ  და ძილის წინ მეფიქრება იმაზე რომ არ მინდა ამ ყველაფერზე ფიქრი… არ მინდა იმიტომ რომ საკუთარ თავს არ შევეჯახო სადღაც სტრიქონებში… არც ძველი სახლის კედლებში მინდა გამოვიკეტო და არც ხის ფანჯრებზე ძველი მუქი ფარდები ჩამოვუშვა… არ მინდა დედაჩემი და მამაჩემი დაბერდნენ და არ მინდა ჩავლილი ამბები ტკივილს მიტოვებდნენ… არ მინდა ამაზე ფიქრი იმიტომ რომ ვიცი ეს ყველაფერი ნამდვილად ასე იქნება  და მე ვერაფერს შევცვლი…

ვაიმე, როგორ დაბერდა დედაჩემი.

ვაიმე, ვაიმე.

როგორ მოიხარა მხრებში დედაჩემი.

როგორი უხეში თითები გაუხდა დედაჩემს, უნდა ვუთხრა.

სირცხვილია, დაუნახავენ.

როგორი მოწყენილია დედაჩემი.

უფრო კი, ზამთრის ადრე დაღამებულ დღეებში,

ზის დაგრძელებული ხელებით და თვალებით თავის ოთახში

და დროდარო კრეფს ჩვენი ტელეფონის ნომრებს.

ჩვენ ვუთიშავთ, არ გვცალია.

რა უნდა გვითხრას დედაჩვენმა საინტერესო?

ვპირდებით, რომ ხვალ დავურეკავთ.

მასაც სჯერა და გველოდება.

მაღალ ქუსლებს ვეღარ იხდენს დედაჩემი,

მტვრიანები მიუყრია ძველ კარადაში.

რამდენჯერ ყოფილა, მის წითელ ფრანცუზკებში

გავთხოვილვარ სარკის წინ.

სხვათა შორის, წარმატებულად და მდიდარზე.

თვალებს აღარ იღებავს დედაჩემი,

ბუნებრივი მუქი ჩრდილები მოიხდინა.

თმა ფერფლისფერი გაუხდა, ტუჩები დაელია.

სერიალებს უყურებს დედაჩემი.

საათს აღარ ატარებს დედაჩემის ლამაზი მაჯები.

ჩემი ძმის ცოლს ელოდება დედაჩემის ბეჭდები.

ძროხის სუნი ასდის დედაჩემი ხალათებს.

ხალათები ჩაიცვა დედაჩემმა!

ტალახიანი ბოტები ჩაიცვა დედაჩემმა.

ჩვენს მაგივრად, ლობიოს ზრდის დედაჩემი.

სიმინდს ელოლიავება, ხბოს არქმევს სახელებს.

ფეხმოტეხილ წიწილებს დასტირის.

სტუმრად აღარ დადის დედაჩემი.

ფერადკრემიან ნამცხვრებს აღარ აცხობს.

წითელკრემიანებს. არც მე მემართება წითელა.

იშვითად ჩამოდის დედაჩემი თავის ქალაქში და მაშინაც იკარგება.

პანაშვიდებზე ჩამოდის დედაჩემი.

ვეუბნები, რომ არსად წავიყვან,

თუ ძველებურად ლამაზად არ ჩაიცვამს და

ისევ ისეთი არ გახდება,

როგორიც გავიცანი.

მე ვეუბნები,

რა ჯანდაბად გამზარდე ასე,

რომ დაბერდი, დედაჩემო.

—————————————–

მამაჩემს ფეხი ასტკივდა.

ცოტა წაუყრუა,  ცოტა მოითმინა.

ერთი-ორჯერ მუშტი დაჰკრა მაგიდას, სიბერეს შეუკურთხა

მერე დაგვიჯერა და წამალი დალია.

მამაჩემს ფეხი ასტკივდა.  თქვენი მამების არ ვიცი და,

ჩემთვის ეს სასწაულია –  მამაჩემს არასოდეს არაფერი სტკენია.

მიიხედ-მოიხედა, ბარს წამოავლო ხელი, წაქცეული ღობე შეაკეთა,

წითელი ღვინო გადაჰკრა,  შეშა დაჩეხა.

არ იკლო ტკივილმა, პირიქით.

დაღონდა მამაჩემი, სხვა ქალაქში წავიდა ექიმთან.

ისე, არაფერი უთქვამს.

დედაჩემმა ჩუმად დარეკა, ექიმთან წავიდაო მამაშენი.

დედაჩემი ხშირად არის ხოლმე ავად.

ხმა კი ასე არასოდეს გაბზარვია:  ექიმთან წავიდაო, მამაშენი.

ავყვირდი, სხვა ქვეყანაში გადახვეწილ ძმას დავურეკე,

დაზღვევა. გავიქაჩეთ.  აბა, სასწრაფო ოპერაცია…

შვილობამ გაიღვიძა. უარესის შეგვეშინდა.

მამაჩემმა კი,  ერთი შემოგვხედა შეფუცხუნებულებს,

ჯიბეზე ხელგაკრულებს.

შემოგვხედა და გავხდით ისევ სამი წლისები.

ჯერ არაო, თქვა მამაჩემმა, არ გამიბედოთო.

და წელგამართულმა გაიარა.

დრო იცვლება, შეხედულებები იცვლება, დამოკიდებულებები იცვლება… რაღაც იხვეწება, რაღაც მრუდდება… ზოგჯერ გვგონია წინ მივდივართ და ამ დროს უკან მივცოცავთ…  ზოგჯერ ყველასთან განუწყვეტლივ ვსაუბრობთ, დაღლამდე ვსაუბრობთ ათას ამბავზე და ამ საუბარში საკუთარ თავთან დიალოგი სულაც გვავიწყდება… ჰოდა, ასე იწყება თვითდავიწყება რომელსაც გაურკვევლობის ზღვა და სევდის ქარები მოჰყვება-ხოლმე… და ვიძირებით დუმილის ოკეანეში…

უნდა დავსხდეთ მე და შენ, ჩემო თავო და ვაღიაროთ:
ჩვენ ერთმანეთის ატანა აღარ შეგვიძლია.
მე დაწოლა მინდა, შენ დგები, მე კაცი მიყვარდება – შენ მისგან გარბიხარ.
უნდა ვაღიაროთ, წერაც აღარ გამოგვდის.
მე ვწერ, შენ შლი.
მე მომწონს, შენ გეცოდება.
უნდა ვაღიაროთ და
დავშორდეთ მშვიდობიანად.

14111_373289431341_690256341_3742873_5868433_n

Advertisements

5 thoughts on “უნდა დავსხდეთ მე და შენ, ჩემო თავო…

  1. Kate ამბობს:

    დავსევდიანდი.
    დედაჩემი გამახსენა და იმიტომ ალბათ.
    კიდევ კარგი, გათხოვილი არ ვარ და მითუმეტეს ასე ცუდად.
    ბოლო ლექსმა განსაკუთრებით იმოქმედა.
    ჰმ!

    Like

  2. Tinita ამბობს:

    ეკას შემოქმედება მომწონს, თუმცა ოჯახური ცხოვრების მისეული ხედვა ქრისტიანობასთან არაფერ კავშირშია 🙂

    მეც დავლინკე ადრე ძველ პოსტში ეკას ლექსი:

    http://kokinia.blogspot.com/2013/07/blog-post.html

    Like

    • კუშის ბლოგი / kushi's blog ამბობს:

      ჰო ქრისტიანული ხედვა და ეკა მართლაც აცდენ ერთმანეთს ალბათ… თუმცა ლექსები მომწონს და ძველი რამეები გამახსენა… როგორ ამბებს წერ მუდამ, გული ამიფრთხიალდება ხოლმე სულ…

      Like

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s